Naar het 800 kilometer noordoostelijker gelegen Xining hebben we twee opties: de bus, die er twintig tot vierentwintig uur over doet, of de trein, die de helft van de tijd nodig heeft. Het wordt de trein. Voor 120 RMB (€12) per persoon hebben we hardsleeperplekken, dit keer de middelste bedden, voor de trein van acht uur.
Controle en gedrang
Voor de vertrekhal is een strenge controle: militairen checken paspoorten, de bagage door de scanner. We vragen ons af of Chinezen wel vrij kunnen reizen, of dat je daar in de gevoelige grensgebieden met Tibet een vergunning voor nodig hebt. De hal is afgeladen, van een nette rij is geen sprake, en het perron bereik je met een professioneel potje duw- en trekwerk, al hoeft dat voor ons niet: wij hebben gereserveerde plaatsen. Het gedrang is voor wie een plek wil in de goedkope, niet te reserveren hardseat.
Wakker in het groen
We hopen op licht genoeg om van het landschap te genieten, maar dat valt tegen, en we balen dat we voor de snelste route kozen door een gebied waar we waarschijnlijk nooit meer komen.
We worden wakker in een ander landschap: smalle groene dalen met rijstterrassen en een heldere rivier.
De woestijn ligt achter ons. We genieten van ons ontbijt van zelf meegebrachte havermout met gedroogde banaan en basterdsuiker, een stuk beter te hachelen dan de gebruikelijke ochtendsoep.