Xining, de enige grote stad van Qinghai, ligt langgerekt tussen steile hellingen, met ruim twee miljoen inwoners. Rond de grote Dongguan-moskee wonen de islamitische Hui-Chinezen, nakomelingen van de handelaren langs de Zijderoute. Een massa mannen met witte kapjes draagt een in witte doeken gewikkeld lichaam naar de moskee; een moslim wordt hier zonder kist begraven.
Een hotpot voor weinig
De lunch is een hotpot, de Chinese fondue: een tafel vol borden met lamsvlees, kip, tofu, groenten en doorzichtige slierten, die we zelf in de pot klaarmaken, terwijl de bediening ons theekopje gevuld houdt. We vragen met enige schroom de rekening, en die bedraagt geen 200 maar nog geen 60 RMB (€6). De budgetreiziger kan in China copieus dineren.
Nieuw is goed
’s Avonds is Xining een heksenketel van warenhuizen, winkelende massa’s en lichtgevende palmen die als vuurwerk op palen flitsen. Achter de kermis is het donker: via steegjes komen we langs ruïnes en bouwvallen, maar onveilig voelt het niet.
Nieuw is goed, nog nieuwer is beter; de bouwwoede is niet te stuiten.
De stedeling woont in nieuwe flats; de oude flats uit de jaren zestig en zeventig ogen voor de toerist “authentiek”, maar zijn klein, donker en tochtig. In de achterstraten hangt een rioollucht, en overal ligt afval, want dat kun je maar beter kwijt zijn.