Vliegen is geen reizen

We vertrekken vanaf Suvarnabhumi, het nieuwe vliegveld dat pas in november is geopend en nu al overvol is. Als we eenmaal in het toestel zitten, dringt het pas door dat we iets achterlaten: twee jaar buitenleven zonder dagelijkse zorgen, altijd vrij om verder te trekken. Zenuwachtig ben ik niet, daarvoor voelt het te onwerkelijk, maar dat dit vrije bestaan nu echt voorbij is, geeft een dubbel gevoel. Boven de wereld, op elf kilometer hoogte en met achthonderd kilometer per uur, maak je van de landen onder je geen deel meer uit. We vliegen over Afghanistan, maar we zijn er niet: je ruikt het niet, je proeft het niet en je hoort het niet. De heenweg over land kostte ons bijna twee jaar, de terugweg elf uur. Op de monitor trekken plaatsnamen als Samarkand en Peshawar voorbij, en juist daardoor krijg ik alweer zin om verder te reizen, naar de bergen ten westen van China.

We vliegen over Afghanistan, maar we zijn er niet: je ruikt het niet, je proeft het niet en je hoort het niet.

Grauw en elf graden

En dan zijn we plotseling in Düsseldorf, en vanuit het raam schrikken we: buiten is het grauw en koud, elf graden. We wachten om uit te stappen, we wachten op de paspoortcontrole, we wachten op de bagage, en waar we gisteren zonder mopperen drie uur op niets hadden gewacht, staan we nu bijna alweer te klagen, want we zijn “thuis”. Joke, Aad en mam staan te wachten, gelukkig niemand anders. Wat voel je na twee jaar? Al na vijf minuten is het alsof we nooit zijn weggeweest, en ze zien er niet eens ouder uit. Met de auto, rechts rijden, gaan we naar Ede voor een bakkie en om mam af te zetten, en dan door naar Voorburg.