De hond van de buren begint zodra wij naar bed gaan en houdt er pas mee op als we weer opstaan. De eerste nacht was hij lastig, de tweede gaat hij los: blaffen en half huilen, uren achter elkaar. Wij worden er gek van. De ochtendkoffie en het uitzicht op de bergen maken het goed.
Zestien euro naar boven
We rijden ruim een uur naar het dalstation van de stoeltjeslift bij Panichishte. Dit keer hebben we extra laagjes bij ons en dit keer is het niet koud. De weg kronkelt omhoog, de temperatuur zakt vijf graden, en het bos verandert onderweg van loofbos naar naaldbos.
Boven kost de parkeerplaats vier euro. Er staan al veel auto’s, maar bij de lift zijn wij de enigen. Zestien euro per persoon voor een retour, en dan vijftien minuten omhoog boven de naaldtoppen uit, met de bergen die daar weer bovenuit komen. Het enige geluid is de kabel: een zacht suizen, en telkens als de stoel een mast passeert een korte ratel over de rollen.
Vijf meren, en dan nog twee
Op 2.100 meter stap ik uit bij berghut Rilski Ezera. Hier begint de bekendste wandeling van Rila en waarschijnlijk van Bulgarije: de ronde langs de Zeven Rila-meren, 6 kilometer, 350 hoogtemeters, drie uur. Vijf meren liggen aan de route: het Dolnoto Ezero onderin, het Ribnoto Ezero bij berghut Sedemte Ezera, en hoger het Trilistnika, het Bliznaka en op 2.282 meter het niervormige Bǎbreka. Wie de andere twee wil zien, het Okoto en het Sǎlzata, klimt nog eens driehonderd meter door.
Voor Mette is het de vraag of dit gaat, zes weken na haar val. Het gaat, rustig en zonder pijn. Gisteren was de hemel strak blauw, vandaag is hij grijs. Aan de bergen om ons heen verandert dat niets. Aan de meren wel.
De meren kleuren vandaag niet zoals op de foto’s.
Bij het tweede meer pauzeren we bij berghut Sedemte Ezera op 2.206 meter. Vergane glorie, en niets dat uitnodigt om er te blijven of te slapen; de gezelligheid van een hut in de Alpen of de Pyreneeën ontbreekt. De keuken is wel open. Ik bestel koffie en krijg espresso; gewone koffie heet hier lungo. Bij de thee eten we het brood dat we op de aankomstdag bij de Lidl in Samokov hebben gekocht, zuurdesem met kaas en salami.
Langs de route staan borden die waarschuwen dat de meren verdwijnen, en daarnaast is te zien waar het misgaat. Wie naast het pad loopt trapt een zijpaadje uit, daar gaat de grasmat af, en de kale grond spoelt de helling af het water in. Hoe meer paden, hoe meer er in de meren terechtkomt. Vandaag is er weinig van te merken. Er lopen meer wandelaars dan gisteren, maar het wordt nergens onaangenaam.
Terwijl Mette rustig begint aan de afdaling loop ik door naar het Okoto en het Sǎlzata en van daar rechtstreeks omhoog naar de Ezerni Vrah, de Merentop, die op 2.559 meter boven het hoogste meer uitkomt. Wie hier doorloopt, daalt aan de andere kant urenlang af naar het Rilaklooster. Ik kijk rond en keer om. Een klein uur later zit Mette met thee bij de berghut. Met de lift gaan we weer naar beneden, door dezelfde stilte. Stilzitten in de stoel is kouder dan lopen, dus nu gaan de extra laagjes wel aan.
De regels van de menukaart
In de kleine witte Kia rijden we een uur terug naar Samokov, over een rustige weg door een leeg landschap van verdord gras. Daar loop ik toevallig tegen The Old House Restaurant aan. Gisteren aten we in Posleden Grosh in Mala Tsarkva en op de foto’s lijkt dit erop, dus we proberen het.
De menukaart werkt hier anders dan bij ons. We bestellen kleine koude en warme voorgerechten en delen die, als tapas. Een hoofdgerecht is groot genoeg voor twee, dus twee hoofdgerechten is te veel; een salade erbij en het is genoeg. Er gaat veel crème fraîche en dille in. Verfijnd is het niet, voedzaam en lekker wel.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Bulgarije
Meer foto’s uit Bulgarije ›
Waar deze dag ligt
Te voet door Bulgarije, nu in Bulgarije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering2. Alleen naar de top van de Maljovica
Volgende aflevering ›4. De hoogste top van de Balkan staat vol palenSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen