We slapen twee nachten bij Erdinç in Çaltepe, en dat blijkt geen willekeurig pension. Erdinç is de burgemeester van het dorp, en hij is een van de mensen die de St Paul Trail hebben opgezet. Hij is ook degene die met rood en wit de strepen op de stenen en de bomen zet. De laatste keer dat hij dat deed is alweer een paar jaar geleden. Zijn vrouw kookt, en zij kookt precies wat je na een lange dag nodig hebt. Ontbijt is inbegrepen, de lunch gaat in een zakje mee: een gekookte aardappel, een eitje, een broodje kaas, tomaat en komkommer.
Vandaag zet Erdinç ons een kwartier noordelijker af, bij de toegangsweg naar Değirmenözü, een dorp dat is getroffen door de aanleg van een stuwdam. Vanaf daar lopen we in zeventien kilometer terug naar zijn eigen dorp. Over de brug, en dan het enige advies dat de hele dag werkt: houd de rivier aan je linkerhand. Er wordt regen verwacht voor vanmiddag, dus we hopen wat vlotter te zijn dan gisteren. Dat valt nog te bezien: de kilometers van gisteren duurden flink langer dan we hadden gedacht.
Door de kloof
De etappe loopt door een kloof langs de rivier en is meteen de mooiste tot nu toe. We klauteren over stenen en boulders, over kalksteen dat op sommige plekken zo scherp is dat het je handen opent. Een val betekent hier geen schaafwond maar een kapotte of gebroken knie. Waar de oever is weggeslagen kunnen we niet langs het water en moeten we de hoogte in, over de rotsen, om een stuk verderop weer af te dalen. Daartussen liggen vlakke grasstukken met herdershutjes.
Langs het water staan oleanders. Thuis heb ik er twee in de tuin, die ik al een paar jaar probeer te verleiden tot hoogte en uitbundige bloei. Hier staan ze meters hoog, met hun wortels in de rivierbedding.
Op de paden ligt wolvenpoep, en veel. De wolven zitten hier duidelijk achter de schapen en de geiten aan. In de modder staan afdrukken van hele grote honden, of van wolven, of van allebei, en het lukt me maar niet ze uit elkaar te houden. Een wolvenpoot is langwerpiger en houdt de tenen bij elkaar, een hondenpoot is ronder en spreidt meer. Maar één afdruk zegt weinig; het is het spoor dat je moet lezen. Een wolf draaft in een rechte lijn, een hond loopt kriskras. Zo bekeken liep hier een wolf, maar twintig meter verderop twijfel ik weer.
En de markering? De bodem van de verfbus van Erdinç is op deze etappe duidelijk in zicht. De strepen staan dungezaaid, en net als gisteren raken we het pad geregeld kwijt terwijl we een paar meter eerder nog perfect op koers lagen. In de routebeschrijving staat het eerlijk: hier houdt wandelen op en begint struinen van markering naar markering.
We komen de hele dag niemand tegen en de stilte is fantastisch. De regen blijft weg.
Twaalf elektrische fietsen
Op het erf van het pension staan twaalf elektrische fietsen op een rij, en daarbij horen twaalf geëlektrificeerde bejaarden met vijf begeleiders. Engelsen, op een rondje door de streek. Slow biking heet dat, en Erdinç krijgt er dertien van deze groepen per jaar. Het is duidelijk upper class: het personeel schept hun eten op, schenkt hun glazen vol en beheert hun kamers. Het had erger gekund, maar de rust van deze plek is weg.
Wij delen de tafel met Erdinç en zijn vrouw. Ze zijn er duidelijk over: dit is goed voor de zaak, maar het luide gekakel en de opschepperij vallen hun zwaar. Erdinç vraagt zijn gasten nooit wat ze vroeger voor werk deden, want dan komt de dikdoenerij los.
Over de markering zijn we het snel eens. Hij loopt de route zelf vaak, wij zijn hem vandaag een paar keer kwijtgeraakt, en zo komen we samen tot dezelfde conclusie: het is tijd voor een verse lik verf.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan kun je hier een paar euro achterlaten. Daar houd ik de website mee in de lucht, en af en toe trakteer ik mezelf op een koffie.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Reis door Bulgarije en Turkije, nu in Turkije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering13. Het menhirlabyrintVolgende aflevering ›Verschijnt binnenkortSpring naar een andere aflevering
- 11. Vier graden bij de hut
- 12. Poessiestan
- 13. Het menhirlabyrint
- 14. De burgemeester met de verfkwast
- Alle 14 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, laat dan een paar euro achter voor de website en een koffie.
Jeroen