één dag Moskou: marmeren metro en een herbouwde kathedraal

Stalinist wolkenkrabber uit de Sovjet-tijd in Moskou met rode en blauwe feestelijke vlaggen en tramkabels op de voorgrond

Rusland, Moskou – Kotelnicheskaya Embankment Building is een van de zeven Stalinistische wolkenkrabbers die zijn gebouwd tussen 1947 en 1952. Deze is 176 meter hoog.

Op het kaartje staat 11 juni, 00.35 uur, maar is dat de nacht van 10 op 11 of die van 11 op 12 juni? Intourist had het tegenvallende nieuws al gebracht: we hebben maar één dag voor Moskou. De Moskovieten verplaatsen zich met de metro, niet alleen de mooiste ter wereld maar ook de drukste, met dagelijks tien miljoen reizigers. De stations, in opdracht van Stalin opgetrokken uit marmer, beelden en kroonluchters, steken fel af tegen de grauwe werkelijkheid erboven. Gelukkig heeft Floor het cyrillische alfabet inmiddels onder de knie, zodat we snel op onze bestemming komen.

Het Rode Plein

Boven de grond staan we op een plein met drie grote treinstations, waarboven de stalinistische wolkenkrabbers, de suikertaarten, in de hemel prikken. Vandaar lopen we naar het Rode Plein, waar een podium wordt opgebouwd voor de Onafhankelijkheidsdag van 12 juni. In werkelijkheid is het plein kleiner dan gedacht, en allesbehalve rood. Het Kremlin zien we alleen van buiten; ooit het centrum van de Russisch-Orthodoxe kerk, daarna van de communistische wereld, nu van de Russische macht.

De metrostations, in opdracht van Stalin opgetrokken uit marmer en kroonluchters, steken fel af tegen de grauwe werkelijkheid erboven.

De herbouwde kathedraal

Te voet lopen we naar de Novodevitsji-begraafplaats, langs de mooiste kerk die we ooit zagen: de Christus Verlosserkathedraal. Het origineel, in zijn tijd de grootste orthodoxe kathedraal ter wereld, werd in 1931 in opdracht van Stalin met dynamiet tot puin gereduceerd; op die plek kwam ’s werelds grootste openluchtzwembad. Sinds 1995 is de kathedraal herbouwd, naar schatting voor 360 miljoen dollar. Het interieur is ontzagwekkend, al moet je er eerst de militaire politie met wapens voor passeren, die ook onze rugtas doorzoekt. Op de begraafplaats getuigen enorme grafstenen en beelden, met sterren en insignes, dat hier vooral de belangrijke mensen van de “gelijke” sovjetsamenleving liggen. Onder een lunch van koude zomersoep concluderen we dat Moskou met zijn negen miljoen inwoners niet kan tippen aan Sint-Petersburg, en dat juist die mate van lelijkheid de aantrekkingskracht van de stad is.

’s Avonds gaan we naar het station, waar we een laatste biertje drinken met Martin en Brent, tot een geërgerde stationsbeambte ons van het perron jaagt. Floor laat een paar tranen. Als blijkt dat onze trein naar Novosibirsk inderdaad hier vertrekt en de Provodnitsa onze kaartjes goedkeurt, slaat de spanning om in opluchting. Daarmee valt het reisgezelschap van vier uiteen: vanaf nu reizen Floor en ik met z’n tweeën verder, per trein.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig