karijini: de afdaling in de hancock gorge

Een vredig tafereel in de Australische outback bij zonsondergang met een blauwe Nissan Bluebird stationwagen geparkeerd naast een termietenheuvel, omringd door spinifexgras en eucalyptusbomen, met een kangoeroe die zich aftekent tegen de ondergaande zon

Slapen in de auto blijkt een verrassend goede keuze. De harde grond laat ons weinig anders, maar het werkt: de nacht is volkomen stil, en wakker worden naast een termietenheuvel maak je niet elke dag mee. Kamperen bij Weano kan niet meer, sinds iemand er dronken het ravijn in viel en dat niet meer kon navertellen. Voor ons maakt het niets uit; we staan hier gratis.

We zijn in Karijini National Park, in de Pilbara. De kloven zijn uitgesleten door miljoenen jaren erosie, en de wanden bestaan uit lagen ijzersteen die tot de oudste gesteenten op aarde behoren. Het rood van het landschap is typisch voor deze regio.

Afdaling in de kloof

Om zeven uur ’s ochtends beginnen we aan de afdaling in de Hancock Gorge. Een in de rotsen uitgehakte trap, een ladder en wat klauterwerk brengen ons naar beneden. De kloof wordt smaller en het water dieper. Om bij een natuurlijk amfitheater te komen, waden we door ijskoud water tot over onze heupen. Het voelt als een mini-expeditie. Dieper de kloof in kan, via de spiderwalk, maar dat lijkt ons te riskant: één misstap en je komt er niet meer uit. Een ongeluk hier betekent een lange reddingsactie, en vastzitten in water van vijf graden is levensgevaarlijk. Niemand van ons wil eindigen in een reddingsvliegtuig naar Perth.

We komen zowaar een toergroep tegen die wél verder gaat, zichtbaar rillend van de kou. Onverantwoordelijk van de gids, lijkt ons: één iemand in shock brengt de hele groep in gevaar. Wij keren terug. Wanneer de zon hoger klimt, kleuren de zwarte wanden rood.

Terug bij de auto, die onder het rode stof van de outback zit, schenken we een glas rosé in op een houten kist. Achter ons steekt een termietenheuvel roodpaars af tegen het landschap. Floor merkt op dat hier eigenlijk nog een kangoeroe in het beeld hoort, en alsof het zo moet, springt er prompt eentje voorbij.

Kamperen bij Weano kan niet meer, sinds iemand er dronken het ravijn in viel en dat niet meer kon navertellen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig