De afbouw in Darwin: spullen naar huis, de auto te koop en de laatste Mindil Beach Market

Terug in Darwin begint het opruimen, en dat voelt goed, want daarmee sluiten we de reis af. Alles wat mee naar huis moet, gaat naar het postkantoor. Een postzak van zeven kilo voor 36 dollar vertrouwen we niet, want we zien geen Nederlandse postbode een zak bij mijn moeder afleveren, dus het wordt een doos per boot, die drie maanden kan doen over de reis, voor 62 dollar. Tegenover het postkantoor zit de Motor Vehicle Registration, waar het verkopen van de auto simpeler blijkt dan gedacht: wij hoeven alleen een koper te vinden en een zelfgeschreven overdrachtsformulier op te sturen naar VicRoads in Melbourne. Voor ons geen kosten en geen keuring. Nu nog een koper, en die vind je hier hopelijk snel, want reizende backpackers zijn precies de mensen die zo’n gebruikte auto zoeken, en aan backpackers is in Darwin geen gebrek.

Een markt die naar Azië ruikt

In het droge seizoen zijn de donderdag en de zondag gereserveerd voor de Mindil Beach Sunset Market, en vandaag is de allerlaatste van het seizoen. Vanaf vier uur kun je je te buiten gaan aan ruim honderd eetkraampjes, en daaruit blijkt hoe sterk Darwin op Azië is georiënteerd: we halen Maleisische en Indiase hapjes, plus een saté van krokodil, die naar kip smaakt, en van kameel. Er is zelfs een poffertjeskraam, en als Floor bestelt levert dat meteen de reactie “that’s the Dutch” op, want alleen een Nederlander spreekt het woord goed uit. De rest van de markt is de gebruikelijke batterij kraampjes met sieraden en kleding, allemaal Aziatische spullen die we straks in Azië zelf goedkoper kopen.

We halen een saté van krokodil, die naar kip smaakt, en van kameel.

Tussen het eten door zijn er straatartiesten: een didgeridoo-band, gespeeld door niet-Aboriginals, die het presteert dicht bij techno te komen, en een show met diabolo’s en vuur die er bedrieglijk makkelijk uitziet tot je het zelf probeert. Op het strand, dat mooier is dan Cable Beach, kijkt iedereen massaal naar de zonsondergang en het afsluitende vuurwerk, dat wij stilletjes ook als het einde van onze rondreis beschouwen. Dat gevoel wordt versterkt door een sms van Emiel en Heidi, die met oud en nieuw naar ons toe willen komen; de oude gewoonte om de jaarwisseling in het buitenland te vieren, in ere hersteld.