De Buley Rock Holes en het privébad van Wangi Falls

De camping bij Florence Falls bevalt niets, te heet en te veel vliegen, dus we zijn snel klaar en rijden een paar kilometer door naar de Buley Rock Holes, een aaneenschakeling van diepe en ondiepe poelen met heerlijk verkoelend water, verbonden door watervallen en stroomversnellingen. Je gaat op de stenen liggen en laat het kletterende water de massage doen. Dat het hier veel te druk kan worden, blijkt uit een bord op de parkeerplaats: “when parking is full, the rock pools are too crowded, please come back later.” Met een paar anderen is het leuk; met honderd mensen word je gek. Wij hebben mazzel, want op dit moment zijn we hier zo goed als alleen.

Honderdvijftig mensen, en toch een privébad

Hoe druk het kan zijn, blijkt bij de Wangi Falls, waar we ook gaan kamperen. In de mooie poel onder een rotswand met twee watervallen van zeventig meter hoog liggen al zeker honderdvijftig mensen. Als het niet zo warm was geweest, waren we omgekeerd. Gelukkig is er een verscholen poel die je bereikt door een paar meter omhoog te klimmen bij de waterval, en zo hebben we een privébad van waaruit we de toergroepen bestuderen, tot die ons zien en op ideeën komen, want privacy kennen ze niet. Naast de stoffige bushcamp ligt een dagrecreatiezone met schaduw en groen gras waar je juist niet mag kamperen. We hebben het idee dat ze de bushcampings op de populaire plekken in de Northern Territory bewust onaantrekkelijk houden, om te voorkomen dat mensen blijven hangen.

We hebben een privébad van waaruit we de toergroepen bestuderen.

De volgende ochtend zwemmen we om zeven uur als enigen in ons privébad, drie meter diep en vers gevoed door de waterval, terwijl de vleermuizen in het schaduwrijke monsoon forest rond het meer al hangen te slapen. Verder doen we de hele dag niets dan lezen in de schaduw. Floor leest A town like Alice voor de tweede keer uit, nu ze het na Maleisië en Australië veel beter begrijpt. Om ons heen zitten mijn twee favoriete noordelijke vogels. De blue-winged kookaburra heeft een te coole vorm, met zijn te grote kop en dikke snavel, en zit vooral op een tak de boel te aanschouwen tot hij iets ziet bewegen, naar beneden duikt en met een insect terugkeert. De bowerbird is een ander verhaal: die hopt nieuwsgierig en eigenwijs rond en bouwt een kunstig prieel van rechtopstaande twijgjes, versierd met witte slakkenhuizen en glimmende voorwerpen om een vrouwtje te lokken. Bevalt het haar niet, dan maakt ze het met de grond gelijk.