Met koorts naar Relais Fleuri: fietsen bij Marsassoum

Het dorp viert feest. De trommels dreunen urenlang als een zware rave door de muren en gaan dwars door mijn oordoppen heen. In combinatie met de koortsige dromen die de malarone uitlokt, is de nacht een uitputtingsslag. Ik word wakker met een gloeiend hoofd en een lichaam dat protesteert, maar blijven is geen optie: de kamer is overdag te heet om in te liggen.

De accommodaties zijn de komende dagen dun gezaaid. In Marsassoum, waar we idealiter zouden overnachten, is niets te vinden. De beste optie is Relais Fleuri, twaalf kilometer de verkeerde kant op, wat betekent dat we die afstand morgen ook weer terug moeten. We rijden grotendeels over de weg van gisteren, in omgekeerde richting. Wat opvalt: niemand in de dorpen oogt brak na de nacht vol lawaai. Kinderen roepen onveranderd loulou, volwassenen houden het bij bonjour en ça va, en dorpen lopen vrijwel naadloos in elkaar over, bos afgewisseld met rijstvelden en overal palmbomen.

Jagers uit Europa

Als twee bezwete fietsers worden we door de beheerder duidelijk niet als zijn ideale publiek gezien. Hij probeert ons eerst weg te stoppen in een lawaaierige hut langs de hoofdweg; pas na aandringen krijgen we een stillere kamer, al werkt het slot niet goed en blijft zijn houding vijandig.

Zijn normale gasten, vertelt hij, zijn jagers uit Europa. Dat verklaart het een en ander. In dit deel van Senegal liggen jachtzones waar tegen betaling op vogels en klein wild wordt geschoten, en zo’n gezelschap blijft een week, drinkt aan de bar en vraagt niet om zeven uur ’s ochtends om ontbijt. De kok is gelukkig iemand anders, want het avondeten is goed. Het ontbijt moeten we zelf regelen; gelukkig hebben we nog oud stokbrood, jam en chocopasta.

Voor hem zijn we waarschijnlijk een stel paupers die ook nog eens het lef hebben om zeven uur ’s ochtends naar ontbijt te vragen.

Het zwembad ligt er als een droge betonnen bak bij. De kamer biedt wat ik nodig heb: kunstmatige kou. Met de airco op vol vermogen en de gordijnen dicht probeer ik de koorts uit mijn lijf te slapen, terwijl buiten het kwik richting de 37 graden stijgt. De weg naar Marsassoum wacht morgen wel.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig