Een goede nachtrust is in de binnenlanden van Senegal geen vanzelfsprekendheid, zeker niet wanneer de omgeving besluit een dorpsfeest te vieren. Het geluid van de trommels, dat urenlang als een zware rave door de muren dreunt, dringt dwars door mijn oordoppen heen. In combinatie met de koortsige dromen die de malarone uitlokt, is de nacht een uitputtingsslag. Ik word wakker met een gloeiend hoofd en een lichaam dat protesteert, maar blijven is geen optie. De hitte in de kamer is verstikkend en we hebben een plek nodig waar herstel mogelijk is.
Logistieke offers voor comfort
Omdat accommodaties in deze regio schaars zijn, dwingt de noodzaak ons tot een onlogische keuze. Er is in de wijde omtrek geen bed te vinden, ook niet in het grotere Marsassoum. Onze enige uitweg is Relais Fleuri. Het nadeel is een logistieke misser: we moeten vandaag twaalf kilometer de verkeerde kant op fietsen, een afstand die we morgen weer terug moeten afleggen. In mijn huidige staat voelt elke overbodige kilometer als een fysieke straf, maar het vooruitzicht van een kamer met airconditioning wint het van de ratio.
De route blijft ondertussen onveranderd vitaal. Ondanks het nachtelijke feestgedruis oogt niemand in de dorpen brak; het ritme van de dag wordt onverstoord opgepakt. Vrouwen in kleurrijke gewaden balanceren hun vracht op hun hoofd en het koor van kinderen dat loulou roept, begeleidt ons als vanouds. Het landschap van palmbomen en rijstvelden trekt in een waas aan me voorbij terwijl ik me concentreer op het draaien van de pedalen.
De hiërarchie van de jagerslodge
De aankomst bij Relais Fleuri is een les in sociale frictie. De beheerder ziet ons, twee bezwete fietsers, duidelijk niet als zijn ideale publiek. Hij probeert ons eerst weg te stoppen in een lawaaierige hut langs de hoofdweg. Pas na aandringen krijgen we een stillere kamer, al blijft zijn houding vijandig. Dit is het terrein van Europese jagers, een type toerist dat hier komt voor een andere vorm van ‘avontuur’ en waarschijnlijk meer geld achterlaat bij de bar. Voor hem zijn we waarschijnlijk een stel paupers die ook nog eens het lef hebben om om zeven uur ’s ochtends een ontbijt te eisen.
Overleven in de kunstmatige koelte
Hoewel de beheerder een nare bijsmaak achterlaat en het zwembad er als een droge betonnen bak bij ligt, biedt de kamer wat ik nodig heb: kunstmatige kou. Met de airco op vol vermogen en de gordijnen dicht probeer ik de koorts uit mijn lijf te slapen. Buiten stijgt het kwik richting de 37 graden, een temperatuur die de komende etappes onbarmhartig zal maken. Voor nu is dit koele bed de enige vorm van luxe die ertoe doet. De weg naar Marsassoum wacht morgen wel; vandaag is de enige missie om weer fit genoeg te worden voor het zand en het stof.
