Vandaag rijden we vijfhonderddertig kilometer zuidwaarts, over kaarsrechte, eentonige wegen. Onderweg zien we veel willy willies, ronddraaiende stofwolken, de Australische versie van een kleine tornado. Door een ervan moeten we zelfs heen: ramen dicht, het stuur stevig vast, en heel even is alles om ons heen opwaaiend rood stof terwijl de auto staat te schudden. Na een lange dag door dit eentonige landschap zijn we blij als de Devils Marbles eindelijk opdoemen.
Slapen tussen de knikkers
De Devils Marbles zijn enorme ronde granieten keien, soms in wankel evenwicht op elkaar gestapeld, sommige als door een mes gespleten; ze bleven achter toen de zachtere rots eromheen door verwering wegsleet. Het is een fotogeniek gebied, waar ik kan experimenteren met de lange sluitertijd die ik net op de camera heb ontdekt. We koken op het vuur en slapen buiten op een houten tafel, onder de sterren. Een tent heb je in deze droge woestijn niet nodig, zolang je maar niet op de grond ligt; de bodem is bovendien te hard om er haringen in te meppen.
Nu we weer een stuk zuidelijker zijn, staat het Zuiderkruis hoger aan de hemel, wat meer op zijn kant, omdat de sterren om het hemelse zuiden draaien. De schorpioen schittert recht boven ons. Iets verderop ronkt het geouwehoer van naar huis terugkerende grey nomads, maar daar zijn we inmiddels aan gewend.
We slapen buiten op een houten tafel tussen de granieten knikkers, onder een schorpioen die recht boven ons schittert.
In deze serie: Australië
- 122. Bitter Springs: snorkelen in de warme bron bij Mataranka
- 123. Naar Daly Waters: de oudste pub van de outback
- 124. Vijfhonderddertig kilometer naar de Devils Marbles
- 125. Van de Devils Marbles naar Alice Springs
- 126. Alice Springs: een stad in de woestijn
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.