Naar Daly Waters: de oudste pub van de outback

De dag begint met een ochtendwandeling van acht kilometer naar de stroomafwaartse watervallen, voor zonsopgang, want dan is het het mooist en nog niet te heet. Qua dieren valt het tegen, en de waterval van zestig centimeter stelt weinig voor, maar het mooiste is de vroege start, wanneer de mist over het water hangt en het groen zich weerspiegelt in de perfecte spiegel van het stille water. Terug bij de tent besluiten we door te rijden in plaats van de hele dag in de schaduw op de avondkoelte te wachten.

Beef & barra

We rijden honderddrieënzestig kilometer door een landschap dat sinds Katherine onveranderd is: eindeloos droog savanneland van lage, dorre eucalyptusbomen, dicht genoeg om elk vergezicht te blokkeren, langs een kaarsrechte weg die in de verte oplost in de hittetrilling boven het asfalt. In Daly Waters stoppen we bij wat meer een kroeg met camping is dan een roadhouse, naar eigen zeggen een van de oudste pubs van de Northern Territory. Het interieur hangt van onder tot boven vol met troep, en de bijzondere sfeer trekt hordes toeristen, de meeste in toergroepen die synchroon hun foto schieten en na een paar minuten weer de bus in worden gepompt. Onder een schaduwboom vol kwetterende Apostlebirds en felgekleurde Galahs bekijken we het komen en gaan.

We kamperen hier ($10) vooral om in de kroeg de beroemde beef & barra te eten, voor $10,50 per persoon. We laten ons gaan: een grote, malse steak en een verse barramundi, met onbeperkt salade en warme afbakbroodjes, en ik bestel er zelfs twee jugs of VB bij. Uit eten in een outbackpub, dat is lang geleden.

Het interieur hangt van onder tot boven vol met troep, en de sfeer trekt hordes toeristen die synchroon hun foto schieten.