Door de hele dag op de boerderij te staan, horen we veel over Carnarvon. Het stadje telt zo’n zevenduizend inwoners, grofweg te verdelen in boeren, vissers en een Aboriginal-gemeenschap, aangevuld met seizoenarbeiders en toeristen. Een hechte gemeenschap is het niet; alleen de boeren al vallen uiteen in Portugezen, Vietnamezen, Kroaten en Italianen. De verhoudingen tussen wit Australië en de Aboriginal-gemeenschap zijn gespannen en in het straatbeeld zichtbaar, geworteld in een lange geschiedenis van verdringing. Drugs zijn er een groeiend probleem, en het aantal inbraken neemt toe, waar de criminaliteit zich vroeger beperkte tot het leegplukken van andermans mangoboom.
Een ontwikkelingslandgevoel
Buiten de grote steden voelt Australië soms als een ontwikkelingsland. De kapper is tegelijk huiskamer en plantenwinkel, met een pauper interieur, kruipende baby’s in luiers en locals die oninteressantheden uitwisselen; voor een verlepte ficus vragen ze dertig dollar, en voor twaalf dollar word ik bijna goed geknipt. In de Woolworths kost de krant dertig cent meer dan de prijs die erop staat gedrukt.
Het mooiste aan Carnarvon zijn de luchten. Elke ochtend rijden we stipt op tijd weg met een fantastische zonsopkomst, de hemel vol hoge wattenwolken die met de klimmende zon steeds meer kleur krijgen, tot de lucht in brand lijkt te staan. ’s Ochtends en tegen de avond vliegt een steeds grotere vlucht witte kaketoes laag door de blauwe hemel, met prehistorische geluiden. En het is koud: bij acht graden ’s ochtends vraag je je af waarom de overwinterende bejaarden geen betere plek hebben gekozen.
Het mooiste aan Carnarvon zijn de luchten: elke ochtend staat de hemel in brand.
Verder in de serie
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.