De grens over naar China: een boete en de aankomst in Hohhot

Uit het reisverslag van de grote reis over land, juli 2005. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Op 23 juli nemen we in Ulaanbaatar de trein naar China. We hebben genoten van Mongolië, maar na dertig dagen is het tijd voor iets nieuws; we kennen inmiddels te veel mensen in de stad. De rit gaat voorspoedig tot de grens. We delen de coupé met een Mongoolse en een Filipijn die in Nederland wonen en net in Mongolië zijn getrouwd. Overdag rijden we door de Gobi, een kale maar intrigerende leegte.

Bij de grens loopt het mis. Volgens de Mongoolse grenswacht klopt ons visum niet: we zitten op dag 31, één dag over de termijn, afhankelijk van hoe je telt. We moeten de trein uit. Een Koreaans gezin heeft hetzelfde probleem. De grenswacht geeft geen millimeter en legt ons een boete op van 266 dollar. Onze paspoorten zijn ingenomen, de trein staat op vertrekken en zoveel contant geld hebben we niet. De vier banken in het grensstadje zijn dicht of weigeren onze creditcard. Het echtpaar uit onze coupé leent ons 150 euro, net genoeg om met tegenzin te betalen. Tegen de tijd dat alle administratie is afgehandeld, is de trein weg, en blijven we met het Koreaanse gezin achter op een leeg station.

Race naar Hohhot

We moeten in de grensplaats Erlian de trein naar Hohhot halen, over twee uur, en de Koreanen ook. We charteren samen een jeep, want te voet mag je de grens niet over. Aan de Mongoolse kant is het niets dan prikkeldraad in het stof, zonder asfalt of gebouwen, en enorm druk. Onze eerste chauffeur verdwijnt plotseling; met een nieuwe en wat via-via-connecties komen we met voorrang Mongolië uit. Dan de Chinese kant: asfalt, nieuwe gebouwen, computers, airco. We hebben nog vijftien minuten. We racen naar het station, moeten vouchers omwisselen voor kaartjes, en krijgen als een idioot pratend aan het loket toch binnen vijf minuten twee kaartjes naar Hohhot, negen uur voor 3,5 euro per stuk. Op het nippertje halen we de trein, in de goedkoopste klasse, de hardseat, propvol. We vinden een plekje op de grond in de tussenruimte.

We zijn kapot, maar na de ruwe randen van Mongolië voelt de eenvoud van dit land als een verademing.

De rit valt mee. We zijn een bezienswaardigheid, maar iedereen is vriendelijk en wil helpen, eten delen of het schaarse Engels oefenen. Om tien uur ’s avonds komen we aan in Hohhot, waar het Koreaanse gezin ons naar een goedkoop hotel brengt. We zijn ze veel dank verschuldigd.

Hohhot

Hohhot is de hoofdstad van Binnen-Mongolië, voor Chinese begrippen een kleine stad met zo’n drie miljoen inwoners. Een enorme drukte, veel onbekende tekens, en overal nieuwbouw: banken, kantoren, en vooral winkels. We huren een fiets, eten veel voor weinig, en ontmoeten Chinezen die ons de stad laten zien: oude wijken naast enorme nieuwe gebieden, een woning van binnen, een groot licht- en waterspektakel, ons eerste Chinese vuurwerk. Alles wordt hier grootschalig aangepakt, geld lijkt geen rol te spelen. Volgens onze gids is bijna alles wat we zien van de laatste vijf jaar. De mensen zijn opvallend gedreven en gedisciplineerd, en het valt niet te ontkennen dat er hier iets groots aan het gebeuren is.

Het geld is nu extra belangrijk, want de grensboete moet eruit. Gelukkig is China goedkoop en vriendelijk. We vertrekken straks met de trein naar Zhongwei in de provincie Ningxia.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit deze reis

China | Beeldverhaal Shanghai20 september 2024De grens over naar Vietnam: Sapa en de modderweg naar Hanoi28 september 2005Naar de grens met Vietnam14 september 2005

Plan je eigen reis door China

De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.

Naar de reisgids China ›Alle fietsartikelen ›