Vroeg lopen we van Shuzheng langs de laatste meren, waar het halverwege de vallei nog volmaakt stil en mensloos is. Daarna brengt de bus ons naar het eind van de Zechawa-vallei, naar Chang Hai, het hoogste en grootste meer, op 3.150 meter, 7,5 kilometer lang en ruim honderd meter diep, met een spiegelvlak water onder een lage, witte nevel.
Het diepste meer
Stil is het er niet: het is tien uur, prime-time, en honderden bezoekers duwen om de mooiste geposeerde foto aan de waterkant. We lopen terug door de Shuzheng-vallei, het enige deel waar massaal wordt gewandeld, in een file langs azuurblauwe meren, tot iedereen op de weg weer instapt voor de volgende attractie. De rest van het achttien kilometer lange pad is voor ons alleen, niet zonder reden: het is deels bedolven onder steenlawines en loopt langs de weg waarover de bussen denderen. Tegen ons principe in liften we mee.
De gids wijst op een prachtig meer, iedereen kijkt naar buiten en een “wow” golft door de bus, terwijl er van het meer niets te zien is.
Te druk om te genieten
Midden in het park komen alle bezoekers samen in een groot vermaakcentrum om te eten en souvenirs te kopen, wat elders even rust geeft, zodat we de Nuorilang-waterval, twintig meter hoog en ruim 300 breed en een symbool van China, in alle rust kunnen bekijken. Lang duurt het niet. Een student uit Hong Kong vraagt ons bij de uitgang hoe het park interessanter kan worden voor buitenlandse toeristen; eerlijk antwoorden we dat natuurbeleving voor ons iets anders is, en dat Jiuzhaigou met al die mensen en bussen te veel een pretpark is. Veelzeggend: buiten de poort mengt het heldere water zich al snel met het afvalwater van de honderden hotels.