Uit het reisverslag van de grote reis, maart 2007. Geschreven onderweg en direct na thuiskomst, in de woorden van mijn toenmalige ik: het slot, na bijna twee jaar reizen.
We hebben er bijna twee jaar over gedaan om in Bangkok uit te komen. Terug doen we het in elf uur. Ergens boven Afghanistan besef ik dat vliegen geen reizen is: op elf kilometer hoogte trek je met achthonderd per uur over de wereld zonder er deel van uit te maken. Je ruikt het niet, je proeft het niet, je hoort het niet. Op de monitor schuiven de plaatsnamen voorbij, Samarkand, Peshawar, Delhi, en ik heb meteen weer zin om verder te reizen naar de bergen ten westen van China. Dan zijn we plotseling in Düsseldorf, waar het grauw is en elf graden.
Alsof we nooit zijn weggeweest
Op het vliegveld staan Joke, Aad en mam te wachten. Twee jaar niet gezien, en na vijf minuten is het alsof we nooit weg zijn geweest. Rechts rijden nu. We zetten mam af in Ede, waar alles nog precies zo staat als twee jaar geleden, alleen wat meer foto’s van kleinkinderen op de kast, en rijden door naar Voorburg, naar het huis van Joke en Aad aan de Elzendreef. Ook daar de conclusie: we zijn eigenlijk helemaal niet weggeweest. Wat is twee jaar nou.
Wat me de eerste ochtend het meest treft, is de stilte. Ik word om vier uur wakker en lig in een donker, ijskoud huis. Al twee jaar word ik wakker van vogels, maar daar betekende dat dat het binnen een half uur volledig licht was. Hier duurt de ochtendschemering zo lang dat je nog anderhalf uur in het donker zit. Buiten is het koud, grijs, er liggen plassen en de bomen zijn kaal, maar bovenal is er geen enkel geluid. Dat kennen we niet meer. Gisteren stonden we nog op straat in een heet, vochtig Bangkok, nu lopen we in een geleende winterjas naar Leidschendam, naar de straat waar we gaan wonen, en schrikken we telkens op van al het Nederlands om ons heen.
Twee jaar lang hoorden we nauwelijks Nederlands op straat, en nu kijken we bij elke voorbijganger verbaasd op alsof iemand ons rechtstreeks aanspreekt.
Weer aan het spartelen in het systeem
Het huis in Leidschendam is een buitenkans. Het staat op de nominatie om gesloopt te worden, dus we mogen er als anti-kraak in voor 425 euro: een grote woonkamer met houten vloer en open haard, een keuken met alles erop en eraan, kamers boven en op zolder. Na twee jaar op planken slapen voelt het zachte bed bijna verdacht.
Maar we zijn nog geen achtenveertig uur terug of we spartelen alweer in het systeem. De reisverzekering opzeggen kan, maar door veranderde regels bestaat de thuiskomstverzekering niet meer en moeten we ineens een basisverzekering afsluiten van vierennegentig euro per maand. Onze travellercheques kunnen we bij noch de Postbank noch de ABN nog inwisselen. Postzegels zijn niet meer per stuk te koop, alleen per velletje van tien. Ondertussen staan we in de supermarkt verbaasd te kijken naar de doe-het-zelfkassa en naar hoe goedkoop alles is vergeleken met Australië. We kopen boerenkool en stampen voor het eerst in twee jaar weer een Hollandse stamppot, met een uit Thailand meegesmokkelde Beer Chang erbij.
De rest van de dagen zit ik gebogen over de foto’s. Joke heeft de afgelopen twee jaar al onze verslagen en beelden laten afdrukken, vijf dikke ordners vol, en tot ergens halverwege China hebben we nooit een kritische selectie gemaakt. Van ruim tweeduizend foto’s moet nu een beeldverslag overblijven van alleen de goede. Pas als ze zo naast elkaar liggen, valt op hoeveel juweeltjes ertussen zitten. Dat is het bewijs dat we echt weg zijn geweest, want in het huis aan de Elzendreef voelt het alsof ik morgen gewoon weer ga werken na een weekend weg.
De komende tijd zal wel uitwijzen hoeveel we zijn veranderd en hoe we weer in Nederland integreren. Voorlopig plukken we de dag, als tevreden werklozen, en maken we plannen voor het huisje. We hebben nog tot twaalf maart de tijd. Daarna begint iets anders.
Praktische informatie
Route en tijd. Bangkok (Suvarnabhumi) – vlucht naar Düsseldorf – Voorburg – Leidschendam, 10 tot 13 maart 2007. Het einde van bijna twee jaar reizen (mei 2005 tot maart 2007).
Terugreis. Directe vluchten van Bangkok naar West-Europa; reken op een fors temperatuurverschil bij aankomst (van dertig-plus in Bangkok naar rond het vriespunt in Nederland). Suvarnabhumi was destijds net geopend en al aan zijn capaciteit; de rail-ontsluiting kwam pas later.
Omgekeerde cultuurschok. Na een lange reis is thuiskomen vaak lastiger dan vertrekken: de stilte, de kou, het grijs en vooral de administratieve rompslomp (verzekeringen, bank, abonnementen) komen hard aan. Reken op een periode van herwennen; het helpt om praktische zaken rustig één voor één te regelen.
Plan je reis
- Overnachten in Thailand: vergelijk accommodaties ›
- Trein- en bustickets in Thailand: bekijk routes op 12Go ›
- Activiteiten en excursies in Thailand: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Thailand
Meer foto’s uit Thailand ›Meer uit deze reis
Alle verhalen uit Thailand ›
De reis komt ten einde: Bangkok en terug naar Nederland20 maart 2007
Ziek in Cambodja: een mislukt plan en een ziekenhuis in Thailand20 februari 2007
Vijf weken Koh Kut: het eiland waar de dagen door elkaar lopen28 januari 2007Plan je eigen reis door Thailand
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.