De oversteek van de Nullarbor

Uit het reisverslag van de grote reis, deel Australië, april 2006. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Vanaf het vreselijke Port Augusta zijn we snel weg, de Eyre Peninsula over, naar Venus Bay aan de westkust, met zeeleeuwen, pelikanen, dolfijnen, witte stranden en granieten kliffen. Van daar rijden we langzaam naar Ceduna, de laatste “beschaving” voor de grote leegte. Hier begint de oversteek van de Nullarbor.

De Nullarbor geldt in Australië als een legendarische road trip, die de meeste Australiërs minstens één keer in hun leven willen maken. Het is het op een na grootste plateau ter wereld, en bestaat voor het grootste deel uit niets: Nullarbor betekent letterlijk “bomenloos”. Vanaf het oostelijke uiteinde, enkele tientallen kilometers na Ceduna, is het bijna 2.000 kilometer over een nagenoeg platte vlakte tot de bomen en de bewoonde wereld van West-Australië weer beginnen.

We rijden over kaarsrechte wegen, waaronder het langste rechte stuk van Australië: 146 kilometer. Het is goed dat ze het aankondigen, want opvallen doet het niet, alle wegen hier zijn lang en recht.

In het begin is de vlakte kaal met laag struikgewas vol verse groene scheuten; verderop wordt het droger en blijven alleen het bruin van het land, het grijs van het asfalt en het blauw van de lucht over. Het verkeer bestaat uit roadtrains met drie trailers die je met 120 kilometer per uur voorbijrazen, en de vele bejaarden in hun vakantiewoningen op wielen.

Waar het continent ophoudt

De Nullarbor is op meerdere manieren indrukwekkend. We rijden vlak langs de kust, en die bestaat hier uit honderden kilometers loodrechte kliffen van tachtig meter hoog. Australië houdt hier gewoon op: aan de ene kant het blauwe water van de Zuidelijke Oceaan, aan de andere kant de lege vlakte. In het juiste seizoen zwemmen er honderden walvissen langs.

Vooral het isolement maakt indruk. In Eucla, net over de grens met West-Australië, niet meer dan een tankstation met wat voorzieningen, zijn we zo’n 650 kilometer verwijderd van het eerstvolgende dorp in oostelijke richting, 750 kilometer westwaarts, 4.000 kilometer oceaan zuidwaarts tot Antarctica, en ruim 3.000 kilometer woestijn noordwaarts tot de noordkust. Dat we onderweg twee tijdzones passeren en nu drie uur verschil hebben met ons startpunt Melbourne, in hetzelfde land, versterkt dat gevoel van afstand alleen maar.

Onderweg valt op wie je hier vooral tegenkomt: de rondtrekkende Australische gepensioneerden, met caravans, campers en trailers zo groot als een stadsbus, vaak met een terreinwagen en een boot erachter. Veel van hen zijn nooit buiten Australië geweest en verkennen nu hun eigen land. De officiële campings staan er vol mee, en ze willen graag een praatje, al is het na de vijfde keer hetzelfde vragenlijstje wel genoeg. We mijden die campings dan ook zoveel mogelijk, tot de behoefte aan een warme douche het wint.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit deze reis

Uluru, Kakadu en het einde in Darwin11 december 2006De Kimberley en werken in de Bungle Bungles10 september 2006Ningaloo, Karijini en de mijnen van de Pilbara27 juli 2006

Plan je eigen reis door Australië

De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.

Naar de reisgids Australië ›Alle fietsartikelen ›