Slapen in de auto was een goede keuze: geen last van de wind, en lezen in het autobed is relaxed. Dat het hard woei bleek ’s ochtends uit onze slippers, een paar meter verderop in de struiken. We krijgen windkracht 60 voor de kiezen bij acht graden, dus vertrekken is verstandig; tot vrijdag blijft het zo of erger. In Exmouth doen we nog boodschappen. Twee dingen vallen op. Het eerste is het watertekort: Exmouth en Coral Bay liggen in de woestijn, en in de wheatbelt in het zuiden is het al vier van de laatste zes seizoenen te droog. De misoogsten hebben een zware tol geëist; onder boeren komen zelfdodingen voor, en velen zaaien dit jaar niet eens. Toch is waterbesparing onbekend; men droomt liever van een pijpleiding vanuit het natte Kimberley naar het zuiden, wat het noordelijke ecosysteem zou aantasten.
Onderweg liggen overal aangereden kangoeroes, wat verse kadavers leveren voor de indrukwekkende wedge-tailed eagles, die vlak langs de weg opvliegen. Voor Australiërs hoort een aanrijding met een kangoeroe erbij. We krijgen een sms van het Engelse stel uit Coral Bay: of we zin hebben in een borrel, in Darwin. In anderhalve week zijn ze 3.000 kilometer door het mooiste deel van West-Australië gedenderd. Wij rijden juist langzaam de leegte in.
Giralia Station
Giralia Homestead Caravan Park ligt in een dichte groene zone, rustig, met warme douches: onze eerste in tweeënhalve week. We zijn nu in echt boerenland, met schaapscheerderstallen voor een station zo groot als half Nederland. Een Aboriginal stockman werkt hier op het land. “De enige goede Aboriginal is er een die werkt”, zeggen de Australiërs hier zonder gêne; aan zulke uitspraken merk je hoe de verhoudingen tussen blank en zwart in dit land liggen. Witte kaketoes, corella’s, verplaatsen zich in grote vluchten. ’s Avonds lopen we over de dieprode Flying Doctors-landingsbaan en zien de ondergaande zon het rode landschap in een donkerpaarse lappendeken veranderen. Buiten de toeristenplaatsen is dit het echte Australië.
Het is onze eerste warme douche in tweeënhalve week; we waren niet vies, maar wel zout.
In deze serie: Australië
- 77. Vissen op Lakeside, zonder vis
- 78. Lakeside: de wind wordt onhoudbaar
- 79. De Pilbara in: van Ningaloo naar Giralia Station
- 80. Door de Pilbara naar Tom Price
- 81. Tom Price: een stad van de mijn
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.