De Yangzi en de Drie-Kloven-Dam: een tegenvallende cruise

Uit het reisverslag van de grote reis over land, augustus 2005. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Van Chengdu gaan we naar Chongqing, stappen op de boot voor een riviercruise over de Yangzi langs de Drie-Kloven-Dam naar Yichang, en reizen via Wuhan door naar Yangshuo. In vijf dagen ruim 2.500 kilometer. We hadden ons op de cruise verheugd; hij valt zwaar tegen.

In Chengdu slapen we voor het eerst in een hostel, veel backpackers, relaxte sfeer. Ze bieden er de tocht over de Yangzi aan, goedkoper dan wat we in Chongqing zelf zouden betalen. We zijn eigenlijk tegen georganiseerde reizen, maar op een boot kan toch weinig misgaan, denken we, en voor zestig euro per persoon boeken we bus plus drie dagen boot. Fout gedacht, zo blijkt.

Vanaf Chengdu brengt de bus ons naar Chongqing: dertig miljoen mensen in een aaneengesloten stedelijk gebied, alleen maar hoogbouw van gemiddeld dertig verdiepingen, bovendien tegen de bergen langs de rivier gebouwd. Indrukwekkend. Na een paar uur in de hitte gaan we aan boord.

Een land dat onder water verdwijnt

De boot heeft vier dekken en vaart 660 kilometer door het gebied dat door de dam wordt beïnvloed. De dam is grotendeels af en al in gebruik, dus we varen eigenlijk op een stuwmeer: het water stijgt al. We slapen derde klas en delen onze hut, officieel voor acht, in werkelijkheid met elf, met een rustig gezin dat niet rookt. Om van het uitzicht te genieten moet je bijbetalen voor het bovendek, wat ze er niet bij hadden verteld, maar daarboven is het prettig toeven met een biertje.

De cruise is vooral indrukwekkend om te zien wat de dam al doet: betonnen keerwerken, verlaten stukken stad, wegen en landbouwgrond die in het stijgende gele water verdwijnen.

Overal staan borden die de toekomstige waterhoogte aangeven. Langs het water verontschuldigen andere borden zich ervoor dat een stad met duizend jaar geschiedenis wordt afgebroken. Bij één stop stappen we over in kleine boten voor de eigenlijke Drie Kloven, waaraan de dam zijn naam ontleent, een prachtig stuk natuur dat straks grotendeels verloren gaat. Onderweg meren we regelmatig aan voor de zoveelste heropgebouwde tempel en de bijbehorende souvenirstalletjes, waar het “hello, hello” niet ophoudt. Wij blijven, net als de meeste westerse reizigers, dan maar aan boord: we zijn hier voor de rivier, niet voor de winkeltjes.

De dam zelf is de grote tegenvaller. Het is de belangrijkste reden dat we deze tocht doen: de grootste en meest controversiële dam ter wereld, 175 meter hoog, 2,5 kilometer lang, straks goed voor twintig procent van China’s stroomverbruik. “Schone” energie, maar tegen welke prijs. Tegen de beloften in komen we pas in het donker aan en moeten we opnieuw bijbetalen om de dam überhaupt te bezoeken. Wat we krijgen: een kwartier de dam van een afstand bekijken, een fontein, en als klap op de vuurpijl een paardenshow, waarna we nog tweeënhalf uur aan de kade wachten op de boot. Alles hadden we makkelijk zelf kunnen regelen. Het levert een stevige woordenwisseling op met de reisleider, zonder resultaat, want dan spreekt hij ineens geen Engels meer. De les: doe het in China liever zelf, dan is het goedkoper en gaat het beter.

De nachtbus van Yichang naar Wuhan bevestigt dat: geen luxe touringcar zoals beloofd maar een overvol krot, ’s ochtends aankomen in plaats van ’s nachts, en de man die ons met onze treinkaartjes zou opwachten is allang weg. Twee keer een dwarsdoorsteek door de enorme industriestad later staan we eindelijk op de trein naar Guilin. Die trein is een verademing: we slapen twaalf uur in zachte bedden, en de Chinezen om ons heen zijn weer net zo vriendelijk als we gewend waren.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.