De Jangtsekiang-cruise: wat niemand je vertelt

De Drie Kloven Dam is op dat moment de grootste dam ter wereld in aanbouw. 175 meter hoog, 2,5 kilometer lang. Als hij klaar is, levert hij 20 procent van de totale elektriciteitsproductie van China — equivalent aan twintig kerncentrales. Genoeg reden om de riviercruise te boeken die je de dam laat zien.

Dat is tenminste het idee.

Boeken: niet bij CITS, niet in Chongqing

De cruise vaart van Chongqing naar Yichang, langs het stuwmeer dat de dam al aan het vormen is. Reizigers boeken doorgaans in Chongqing zelf, maar je betaalt daar meer. Wij boeken in het hostel in Chengdu: 560 yuan per persoon voor drie dagen, inclusief busvervoer naar Chongqing, een hut aan boord, en een tocht door de Drie Kleine Kloven.

Dat lijkt een goede deal. Dat is het niet.

De regel die we halverwege formuleren — en die achteraf altijd had gegolden — luidt: boek nooit iets via een Chinees reisbureau. En vermijd absoluut alles wat via CITS gaat, het staatsgeleide reisbureau. Ze liegen consistent, ze betalen je nooit het verschil terug, en als iets misgaat spreken ze plots geen Engels meer.

De boot

Het schip heeft vier verdiepingen en een bovendek. Derde klas betekent een hut met stapelbedden, officieel voor acht personen — in de praktijk elf, inclusief een groot gezin dat de hut al had geclaimd. Ze roken niet en zijn stil voor een Chinees gezin van negen. Dat is een meevaller.

Het bovendek kost extra: 60 yuan per persoon. Dat is niet vooraf verteld. Op het dek is het echter goed vertoeven: een biertje, de schemerende rivier, de vallende duisternis boven de smog die tussen de bergwanden hangt. De Chinezen aan boord brengen de meeste tijd door voor de televisie in hun hut. Ze komen naar buiten als de gids via de intercom meldt dat er iets bijzonders te zien is. Dan schiet iedereen naar het reling voor twee minuten foto’s, en verdwijnt weer.

Het bovendek is daarna opnieuw van de westerlingen.

Wat je ziet onderweg

De rivier rijst al. De dam is deels in gebruik en het stuwmeer vormt zich. Je vaart langs verlaten steden, gedeeltelijk onder water, langs landbouwgrond die verdwijnt en langs borden die de toekomstige waterstand aangeven. Kilometerslange betonnen keerwanden steunen de bergwanden. Overal nieuwe steden die de 1,5 miljoen ontheemden moeten opvangen die hun woningen zien verdwijnen.

Het is geen mooi gezicht, maar het is een ongewone manier om een infrastructuurproject van historische omvang te zien.

De Drie Kleine Kloven en de dam

De Drie Kleine Kloven zijn het mooiste deel van de route. We varen er door in kleinere boten — eerst grote, dan bamboe. De kloven zijn nauw, de wanden loodrecht en begroeid. Het water is nog schoon. Op een plek is de scheiding zichtbaar tussen het stijgende, bruine Jangtsekiang-water en het heldere water van een zijrivier.

Dan de dam. Die zien we niet.

We betalen 125 yuan per persoon voor een speciale excursie. We zien de dam vijftien minuten van afstand. Dan een fontein. Dan een paardenshow van twee uur. We waren boos, maar de gids bleek niet vatbaar voor argumenten. Haar Engels werd opmerkelijk slechter naarmate het gesprek serieuzer werd.

Daarna wachten we twee uur op de kade op de terugkerende boot. Het is 2.00 uur ’s nachts als we instappen. Vier uur slaap, dan uitchecken.

Wuhan

Aankomst in Yichang. We krijgen niet de beloofd luxebus maar een oud voertuig, dat er bovendien zes uur over doet in plaats van de beloofde vier en een half. In Wuhan wacht niemand met onze treinkaartjes naar Guilin. We rijden een uur de verkeerde kant op voor we erachter komen dat we op het verkeerde station zijn. Dan een uur terug. Wuhan ziet er het hele uur uitzien als een industriestad bij hoog water.

In de trein slapen we twaalf uur.

Wat je hier van leert

De cruise is het waard als je de Drie Kleine Kloven wilt zien en genoegen neemt met een glimp van de dam. Het is niet het waard als je de dam zelf wilt bezoeken — daarvoor is een aparte reis nodig, onafhankelijk van de boot.

Zelf boeken: directe kaartjes in Chongqing zijn duurder dan via een hostel in Chengdu, maar je weet wat je krijgt. De beste klasse aan boord is de tweede, niet de derde. Het bovendek kost altijd extra, gegarandeerd.

De tussenstops langs de oever — tempels, winkels, nogmaals winkels — zijn optioneel. Wij blijven aan boord.

Op het bord bij Ghost City staat dat de overheid zich verontschuldigt voor het ongemak van de afbraak van een stad met duizend jaar geschiedenis. Ze zijn er kennelijk trots op.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.