Afscheid in Hanoi

We hebben een lijst boodschappen voor onze laatste dagen in Hanoi. Voor de kapper lopen we naar de kappersstraat; de eerste vraagt 70.000 dong, maar mijn haar is verre van professioneel, dus een behendige kapper verderop doet het voor 20.000 dong (ca. €1). Een nieuwe telefoonoplader kost in de elektronicastraat 30.000 dong. Op straat lopen schoolkinderen in uniform met rode das, en op de scooters past een heel gezin van vier. Oversteken doe je door rustig door te lopen en juist niet te veel op te letten. Tussendoor zitten we op plastic krukjes met een vers mangosapje, knetergezond en bijna gratis.

Socialisme en afscheid

Om vier uur beginnen de luidsprekers op straat onverstaanbare boodschappen te schallen. Vietnam is formeel socialistisch, maar in de praktijk merk je daar weinig van, minder dan in China: er zijn rode vlaggen en propaganda, maar vooral wordt er gehandeld, vrijer zelfs dan thuis. Wat opvalt is het grote aantal monumenten en herdenkingen rond de oorlog en de onafhankelijkheid.

Een deel van die herdenking is heel concreet: overal zijn inzamelingen voor de slachtoffers van Agent Orange, het ontbladeringsmiddel dat in de oorlog over Vietnam en Laos werd uitgesproeid. Samen met de vele niet-ontplofte bommen eist het nog altijd slachtoffers; op plekken is het grondwater vervuild en worden kinderen met afwijkingen geboren.

We gaan uit elkaar op het hoogtepunt, met wederzijds respect en een goede herinnering aan Vietnam.

Het is onze laatste avond samen. Morgen vliegen wij naar Laos, Jennifer neemt de nachttrein naar het zuiden, Phil en Yan vertrekken op de motor, en Carmen en Daniël vliegen terug naar Duitsland. Bijna een maand reisden we met z’n vijven, en dat we juist nu uit elkaar gaan, maakt het afscheid scherp. Wie weet komen we elkaar nog eens tegen.