een holden kopen: de zoektocht naar de reisauto

Voor de auto maken we een lijst met eisen: het moet een Ford Falcon of een Holden Commodore stationwagon worden, want die hebben genoeg ruimte om in te slapen en komen zo veel voor dat onderdelen overal goedkoop te krijgen zijn. Niet ouder dan 1991, niet meer dan 200.000 kilometer, en niet duurder dan $3.500. We leren ook over de registratie: per twaalf maanden, zo’n $500, het liefst in Victoria, zodat Sarah en Mike de post kunnen afhandelen. En over het Road Worthy Certificate, de Australische APK, dat alleen nodig is bij verkoop; je koopt het liefst een auto die het al heeft.

De eerste kanshebber is een mooie Ford Falcon met 140.000 kilometer en twaalf maanden registratie, maar zonder RWC. Omdat ik het niet relaxed vind om in de auto van een vreemde te rijden, laat ik Mike de proefrit doen. Tijdens het rijden horen we een vreemd geluid, en we zien af van de koop; dat is vragen om problemen.

De Holden Commodore

De zoektocht gaat door. We rijden langs talloze verkoopplaatsen, maar de goede auto’s passen niet in het budget, en de kanshebbers hebben allemaal iets: te veel kilometers, versleten banden, een onverzorgd uiterlijk. Auto’s op gas vallen af, want de gastank neemt de kofferbak of de plek van de reserveband in, onhandig als je er ook in wilt slapen. Uiteindelijk vinden we hem: een Holden Commodore Executive stationwagon uit 1992, 160.000 kilometer, netjes, met nieuwe banden en mét RWC. Zeker weet je het nooit, maar we besluiten te kopen, en ik doe een aanbetaling van honderd dollar. Nu maar hopen dat de internationale overboeking opschiet.

Een paar dagen later haal ik de auto op, samen met Sarah. Ik overhandig de bankcheque en krijg de sleutels van de Holden; binnen twee weken moet ik naar VicRoads voor de naamregistratie. Het is voor het eerst sinds Moskou dat ik weer achter het stuur zit, en het begin is wennen: de auto is veel groter dan de Bluebird, het is een automaat, en je rijdt hier links. Uit gewoonte wil je twee voeten gebruiken, met de ene remmen en de andere gassen, maar zo werkt het niet. Na een avondritje met Floor heb ik hem aardig onder de knie. Nu kunnen we straks de stad uit.

Voor het eerst sinds Moskou zit ik weer achter het stuur; de Holden is een stuk groter dan de Bluebird.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig