Van logeerkamer naar camping, en Karel arriveert

Na bijna vier weken bij Sarah en Mike vinden we het mooi geweest; we willen ze niet tot last zijn. Een eigen plek is lastig, want kort huren is schofterig duur, en de naderende Commonwealth Games drijven de prijzen op. We huren even een kamer in een oud Victoriaans huis, maar het slot op de deur is kapot en de huisbaas heeft geen sleutel, dus we wijken uit naar een camping in Doncaster, op een industrieterrein, waar we Nederlanders Tim en Jose leren kennen en ’s avonds samen eten. In een tent slaap ik beter dan in een huis, zelfs zonder matras.

Intussen kopen we alles bij elkaar om de auto mee te vullen: in de shoppingmalls en rond Box Hill zoeken we koopjes, en voor het eerst kopen we een pak van vier liter wijn voor nog geen tien dollar. Sarah en Mike komen op een avond bij ons op de camping eten; het is fijn om mensen op je eigen plekje te ontvangen. Ook Carmen, die we in Vietnam ontmoetten, blijkt in Melbourne te zijn, en we eten samen pizza op haar laatste avond in de stad.

Karel, en de start

Op 17 februari arriveert Karel om half zes ’s ochtends; we halen hem op, na een nacht van vier uur slaap. Door een appel in zijn bagage staat hij pas om half zeven door de douane. Het is apart elkaar terug te zien, terwijl Floor en ik ons in Melbourne al thuis voelen, en omdat wij op tijd op ons werk moeten zijn, zetten we hem op de trein; we zien hem vanavond bij het vakantiehuis van Mikes ouders aan de Great Ocean Road. Onze laatste werkdag kruipt voorbij, en na een laatste borrel rijden we ’s avonds via Geelong achter twee bekenden aan naar het vakantiehuis, want het wordt donker en we kennen de weg niet. Op 26 februari begint daar, met Karel, de reis door Australië.

In een tent slaap ik beter dan in een huis, zelfs zonder matras.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.