Twee dozen met fietsen erin, dichtgetapet en met stift “Auckland” erop geschreven: zo begint de reis, niet op het vliegveld maar in de garage, met isolatiebuizen en bubbeltjesplastic van de Gamma. Floors ouders brengen ons zaterdagochtend naar Schiphol, de dozen passen maar net in de auto. Inchecken gaat soepel, al helpt het dat we een schriftelijke bevestiging voor de fietsen bij ons hebben. €175 per fiets, per enkele reis, hadden we al geaccepteerd voor we vertrokken. We vliegen met China Southern voor iets minder dan €1.000 retour per persoon, eerst naar Guangzhou.
Het veiligheidsfilmpje begint meteen goed: “In case of ditching,” legt de stewardess uit, is Engels voor een noodlanding op water. Daarna is het tien uur eten, slapen, lezen, film kijken, landen. Welkom in China.
Zeven uur wachten wordt een dag
’s Ochtends vroeg komen we aan in Canton, zoals Guangzhou hier eigenlijk heet. We hoeven niet door de douane, want we blijven niet in China: het is een tussenstop van zeven uur op een klein vliegveld met een paar eettentjes. Een kopje koffie rekenen we om en komen uit op bijna €10; dat laten we zitten. Een grote bak noedelsoep voor €9 is een betere deal. Slapen op de stoelen lukt nauwelijks, misschien twee uur in totaal.
Om twaalf uur blijkt onze vlucht van half twee met vijf uur vertraagd: een reparatie aan het vliegtuig. Wat volgt is een kleine volksverhuizing van iedereen die op dezelfde vlucht wacht. Gele hesjes om de groep bij elkaar te houden, een inreisstempel en een visum voor één dag, en achter een gids aan door een vliegveld dat groter blijkt dan het er op het eerste gezicht uitziet: roltrap op, roltrap af, een sticker erbij, een incheckhal, samengevoegd met een groep Chinezen, de bus in.
Een half uur later staan we in de lobby van een hotel met 700 kamers, zo koud dat de acht meiden achter de balie mobiele kacheltjes bij zich hebben. Onze kamerpassen liggen al klaar. Lunch is Menu B: soep, nasi, jus d’orange. Op de vierde etage van het verder uitgestorven hotel wacht een kamer met twee grote bedden, een warme douche en een verstopt toilet. Dertig minuten slapen en douchen is genoeg om weer mens te worden.
Om half vijf worden we alweer wakker gebeld. Terug met de bus, in colonne door de douane, terug naar waar we vandaan kwamen. Vreemd genoeg wordt het gezellig: een vliegtuig vol vreemden die hetzelfde ongemak delen, raakt sneller aan de praat dan anders. We krijgen 100 RMB compensatie per persoon en om half acht ’s avonds vertrekt de vlucht alsnog, elf uur naar Nieuw-Zeeland.
Een vliegtuig vol vreemden die hetzelfde ongemak delen, raakt sneller aan de praat dan anders.
In het vliegtuig hangt een ongewone rust: bijna iedereen probeert te slapen, en met oordoppen in lukt dat wonderwel goed. Weg uit China, op naar Nieuw-Zeeland.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.