Vientiane: een dorp met een hoofdstadfunctie

Wie in oktober naar de rust van Laos komt, komt bedrogen uit: langs de Mekong is het Bun Nam, het bootracefestival dat het einde van het regenseizoen viert. Anderhalve week lang is het vooral een luide kermis, met tussendoor drakenboten op de rivier. De muziek staat overal op een belachelijk volume, en op de podia gebeurt verder weinig. Het is wel een goede plek om de mensen te zien: in hun mooiste kleren, veel lachend, jongens gearmd, meisjes hand in hand, want lichamelijk contact tussen de seksen ligt gevoelig.

Op de laatste avond laat bijna iedere Laot een drijvend kaarsje op de Mekong, voor voorspoed in het komende jaar, een mooi gezicht. Aan de overkant viert Thailand hetzelfde feest, maar groter: veel vuurwerk en lichtjes die blijven branden, terwijl de Laotiaanse kaarsjes na een paar minuten doven. Het verschil in welvaart drijft zichtbaar over het water.

Een dorp met tempels

Op een gehuurde motor blijkt Vientiane vooral een enorm uitgestrekt dorp met 200.000 inwoners: op de twee hoofdwegen langs de Mekong na zijn de straten zandwegen. Wat er wel in overvloed is, zijn de wats, met monniken in oranje gewaden, en de gouden Pha That Luang, het belangrijkste monument van het land. In de buitenwijken woont iedereen in houten huizen op palen, koel en met schaduw eronder. Wat opvalt is dat er op het platteland nauwelijks rijstvelden zijn.

Op de twee hoofdwegen na is de hoofdstad van Laos een zandweg.

Een land vol hulpverleners

Er lopen veel buitenlanders rond, en niet alleen toeristen: Vientiane telt naar verluidt enkele duizenden hulpverleners op tweehonderdduizend inwoners. De Verenigde Naties, Unicef, de WHO, SOS Kinderdorpen, ze zijn er allemaal, en dat zegt genoeg over hoe arm dit socialistische land is. In de hitte slapen de mensen ’s middags overal: op de vloer, in een hangmat, tussen hun koopwaar. Drankjes komen met enorme hoeveelheden ijs, vaak in een dichtgeknoopt plastic zakje met een rietje erin.