Ontspannen wakker worden tussen de koeien in een beschut bos, met de wetenschap dat we vandaag weer tegenwind en vrachtwagens te verduren krijgen.
Twintig kilometer na de start komen we in Kalomo. Hier wilden we de T1 verlaten voor de gravelweg naar Kafue, maar die loopt dwars door het nationale park. We weten niet of we daar doorgelaten worden en onderweg is er niets. Dat risico nemen we niet, dus gaat het plan om: we rijden door tot Choma en slaan daar af. Daarmee wordt het tachtig kilometer, normaal een afstand van niets, maar met windkracht zes tegen een hele uitdaging.
Een uur onder een partytent
Choma is een chaotische, drukke plaats. Om dingen uit te kunnen zoeken willen we een Zambiaanse simkaart; de eSIM die het in theorie zou moeten doen, doet het niet. We vragen rond en komen in het centrum terecht, tussen kleine blauwe, gele en rode hokjes waar je digitaal geld en prepaid-tegoed kunt opwaarderen, met verveelde meisjes die ons doorverwijzen. Op een stoffig plein staat een telefoonwinkel, staan kledingwinkels en een paar open vrachtwagens die wachten op vracht en op mensen. Bussen lijken hier niet te rijden. Midden op het plein een witte partytent met een tafel, rode plastic stoelen en zes jonge mensen in gele jasjes van MTN.
Ja, hier kunnen we een simkaart kopen. Paspoort nodig. Wat volgt is een aanvraagproces waar vier van hen bij betrokken raken: foto van het paspoort, foto van ons gezicht, gegevens invoeren. De eerste poging mislukt omdat we geen Zambianen zijn. De tweede omdat het nummer van het document niet overeenkomt met de foto ervan. De derde keer is het raak, maar dan zitten we hier al een uur.
Om ons heen: speakers op maximaal volume, iemand die in de afvalberg zoekt naar iets eetbaars, en een man in te warme kleren die in een taal die we niet verstaan iets probeert te vertellen terwijl hij de handvatten van Maurits’ stuur bewonderend betast.
Een uur lang staat hij erbij en niemand maakt zich druk.
Wij worden er wel een beetje zenuwachtig van, maar de mensen die het moeten doen niet. Ze nemen de tijd en zorgen dat het goed komt.
Daarna zoeken we eten bij een take-away langs de weg. Op de vraag of ze iets hebben is het antwoord eerst nee. Dan toch: nshima, gierstpap. Ze denken blijkbaar dat we dat niet lusten. In een paar bakken ook een prut van aubergine en rauwe kool, en zelfs een worst.
Twee dagen tegenwind en vrachtverkeer laten zich voelen: het geraas zit nog uren in mijn hoofd nadat we van de weg af zijn. Het hotel heeft een bed, een douche en stilte.
Foto’s uit Zambia
Meer foto’s uit Zambia ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Zambia. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering55. Tegenwind, vrachtwagens en lekke banden
Volgende aflevering ›57. Van vrachtwagenterreur naar fietsgelukSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.