Vanaf Namwala zijn er twee routes naar Itezhi-Teshi, het stadje aan de zuidoostrand van Kafue National Park. Via de zuidoever van de Kafue, de kortere weg, of via de noordoever, waarvoor we eerst met een pont naar de overkant moeten. We denken dat de zuidroute interessanter is, maar op Google Maps ziet het er niet goed uit: een smal pad dat waarschijnlijk diep zand is. In Namwala vragen we het na. De zuidroute kent niemand, gebruikt niemand. Beslissing genomen. We gaan via de noordoever.
Het is elf kilometer noordwaarts langs een zijtak van de Kafue. De strook land langs het water is gecultiveerd waar dat kan: kleine akkertjes met gierst, maïs, kool en papaja. Mensen wonen hier in eenvoudige lemen hutten en leven van visserij en wat ze verbouwen. In tegenstelling tot het noorden van Namibië lijkt de regen hier al weken geleden te zijn gevallen. De zandweg is hard en doorsneden met diepe karrensporen, littekens van de regentijd, wanneer deze weg onbegaanbaar is voor alles behalve een serieuze vierwielaandrijver of een ossenwagen, zoals we er hier regelmatig een tegenkomen.
De pont over de Kafue
Wat we van het veer over de Kafue kunnen verwachten, weten we niet. Maar er komen auto’s vandaan en er gaan auto’s naartoe, dus het zal geen vlot zijn. En inderdaad: het is een stalen schuit met twee tweetaktmotoren, een aan elke kant. Er is plek voor fietsers, voetgangers, twee auto’s of een kleine vrachtwagen. En het is gratis. We tuffen naar de overkant, waar de volgende lading al staat te wachten.
Aan de overkant is het druk. Graan wordt opgestapeld, runderen worden samengedreven. Ronde hutjes met rieten daken. Mensen zwaaien, kinderen joelen. Twee bepakte witte fietsers is hier geen alledaags gezicht. Het is ronduit onwaarschijnlijk dat dit vaker dan een handvol keer per jaar voorkomt. Misschien is zelfs dat te hoog geschat.
Zambia op zijn best
Sinds we de doorgaande route hebben verlaten, voelt elke dag anders. Spannend, nieuw, onvoorspelbaar. Precies de reden dat we naar Zambia wilden. Vanuit de clusters van hutten wordt enthousiast gezwaaid. Bijna elke fietser die ons passeert doet zijn best om een stukje mee te rijden. Vrouwen die we gedag zeggen lachen breed en oprecht terug. Je kunt hier niet anders dan met een grijns fietsen. De wind in de rug en een goede gravelweg zonder gemotoriseerd verkeer helpen natuurlijk ook.
Bij Itezhi-Teshi verandert het landschap. Het vlakke stroomdal maakt plaats voor een dichtbegroeid heuvelachtig gebied. Het stadje zelf is druk en luidruchtig. Bij een general store stoppen we voor een koude appy, ananaslimonade, en zijn direct de attractie voor de op blote voeten rondhangende kinderen. Bij de ingang zit een kleermaker achter zijn naaimachine. Ligt het aan mij of zijn kleermakers altijd de vriendelijkste mannen in een dorp?
Lake Itezhi-Tezhi
De Kafue is hier in 1977 afgedamd. Het stuwmeer dat erachter ligt heet Lake Itezhi-Tezhi. Als we op de dam staan zien we aan de overkant niks, alleen water tot aan de horizon. Dat hadden we niet verwacht. We zijn op weg naar een camping aan het meer en die blijkt misschien wel onze mooiste slaapplek van de hele reis te zijn. Een grote tuin met een zwembad, uitzicht op het water, witte huisjes op een rij. Meerkatten lopen tussen de tafels door. Vlinders, vogels, hagedissen. Bordeauxrode bloemen overal. En geen andere gasten. We zetten de tent neer op de beste plek die we kunnen vinden en kijken hoe de zon in het meer zakt.
Zambia weet ons wel te verrassen.