Rustdag op een stijgende rivier

Het begint ’s avonds te regenen en het houdt de hele dag niet op, dus we hangen op het drijvende restaurant terwijl de wolken laag tussen de groene bergen blijven hangen. De regen levert een schouwspel op: de rivier stijgt in de loop van de dag bijna twee meter, en het vlot waarop we zitten wordt telkens een stukje dichter langs de wal vastgesnoerd, voorzichtig, want te veel tegelijk zou de stroming laten grijpen. Om de zoveel tijd rent iemand naar de longboats die dreigen los te komen. Opvallend is hoe weinig hout er meedrijft, anders dan in Sarawak, waar de rivieren vol stammen en wortels lagen.

De rivier stijgt twee meter en het vlot wordt steeds dichter langs de wal gesnoerd, want te veel tegelijk laat de stroming grijpen.

Eén glimworm

De mensen van de boot vinden ons vermakelijk, want met z’n vieren bestellen we opvallend veel, twee keer per dag voor vijftig ringgit aan gerechten, maar het is dan ook lekker. Verder gebeurt er weinig, en dat is precies goed. De avond ervoor hielden we nog onze eigen bescheiden nachtsafari, met als hele opbrengst één glimworm, die we nog niet eerder waren tegengekomen en dus maar mooi meepakken. Zo kabbelt de dag voort op het water, met koffie en de regen die met bakken naar beneden komt.