Van de Devils Marbles naar Alice Springs

Bij het langzaam licht worden zien we de zonsopgang tussen de Marbles, en die is magisch: de pikzwarte, haarscherpe silhouetten van de gestapelde blokken tegen een steeds oranjer wordende oostelijke horizon, met daarboven nog de fonkelende sterren en het smalle restant van de maan in een vreemde hoek. Wat het vooral magisch maakt is de totale stilte: bij het allereerste streepje roze licht begint één enkel vogeltje te fluiten, dat een half uur alleen zingt voordat de rest langzaam invalt, tot een compleet orkest. Zoiets is niet op een foto vast te leggen. Om tien over zeven rijden we al weg voor de laatste vierhonderdzestien kilometer.

Over de Steenbokskeerkring

Het zijn twee lange reisdagen geweest, want we rijden nooit harder dan negentig. Het landschap is uiterst monotoon: geen lege rode woestijn zoals verwacht, maar bruin, met bomen die de vergezichten blokkeren en luchtspiegelingen boven het donkere asfalt. We steken de Steenbokskeerkring over, en met een half serieuze theorie letten we op de termietenheuvels: die zouden ten zuiden van de keerkring moeten verdwijnen, omdat de zon daar nooit meer komt en het nest zijn constante temperatuur niet kan houden. En inderdaad, na de keerkring zien we er al snel geen meer.

Voor twaalf uur rijden we Alice Springs binnen, en dat is een verrassing. De stad ligt mooi tussen de MacDonnell Ranges, bereikbaar door een nauwe natuurlijke opening die de East en West MacDonnells scheidt. Het is de drukste plaats sinds Perth, dat inmiddels ruim vier maanden en vele duizenden kilometers achter ons ligt, met zowaar stoplichten. Na drie campings te hebben bekeken strijken we voor $22 neer op camping Wintersun.

De zonsopgang tussen de Marbles is niet op een foto vast te leggen: zwarte silhouetten, fonkelende sterren en een smal restant maan in een vreemde hoek.