Naar Trephina Gorge: de East MacDonnell Ranges

We hoeven maar een kleine etappe te rijden, dus we vertrekken zonder haast, na eerst te hebben getankt voor $1,32; hoe kan het toch dat de benzineprijs in Australië binnen dezelfde plaats zomaar twintig cent per liter kan schelen? De tweeëntachtig kilometer voeren langs de East MacDonnell Ranges, die er indrukwekkend uitzien, met roodkleurende steenribbels die als het ware over de bergketen golven. Het land wordt kaler, al is het nog steeds niet de lege, kale woestijn die we in Australië blijven verwachten.

De kloof in kleur

Op de bushcamp bij Trephina Gorge is het rustig, met uitzicht op een rode rotswand. Het in Alice gekochte muskietennet hangen we meteen over de tafel tussen twee bomen, tegen de vliegen, die hier van zonsopkomst tot zonsondergang met tientallen tegelijk om je hoofd cirkelen; lopen doe je het best sneller dan zeven kilometer per uur, dan ben je ze voor. Tegen een uur of vier maken we een eerste verkenningsronde door de kloof, mooi door al die kleuren die samen het plaatje maken: het bruin en grijs van de lege kreekbedding, het rood en bruin van de rotswanden, het wit van de ghost gums, het groen van de bladeren en het blauw van de lucht.

Terug op de route

We maken een vuur en koken daarop ons eten. Voor we vertrokken, hadden Emiel en Heidi ons voor een bepaald bedrag gesponsord op voorwaarde dat ik een foto zou sturen van mezelf, in mijn natuurlijke uniform, bij een vuur; deze avond schieten we een paar esthetisch verantwoorde plaatjes, die we ter ere van Emiels verjaardag op de mail zetten. Nu we weer op de toeristenroute zitten, valt ons opnieuw op hoe veel backpackers pas ver na donker aankomen, terwijl regel nummer één in Australië is dat je niet in het donker rijdt, vanwege de koeien, kangoeroes, ezels en road trains op de weg.

Lopen door de kloof doe je het best sneller dan zeven kilometer per uur, dan ben je de vliegen voor.