Het restaurant van gisteren heeft beloofd om 07.30 uur open te zijn; koffie en een omelet met patat, geen combinatie die ik thuis zou verzinnen maar hier prima werkt. De route naar Bansang is verhard en rustig, het verkeer bestaat hoofdzakelijk uit brommers, overvolle taxibusjes en voetgangers, onder wie meisjes in schooluniform vrijwel allemaal met een hoofddoek. Zodra we een dorp naderen, treedt het lokale alarmsysteem in werking: toubab, toubab, in hoge kinderstemmen.
Oost-Gambia: armoede, traditie en zichtbaarheid
Terug in Gambia voelt het meteen anders.
Alsof bij de grens een andere film begint.
Het straatbeeld is ruwer, rommeliger: bermen vol afval, plastic in de hoofdrol, overal gedumpt, terwijl dat in Senegal nog sporadisch was. Ook sociaal is dit een ander gebied. Oost-Gambia is traditioneler en dorpsoudsten hebben er meer te zeggen dan de staat. Vrouwenbesnijdenis is hier gewoon: landelijk heeft 73 procent van de vrouwen tussen de 15 en 49 het ondergaan. Gambia verbood de praktijk in 2015, en anderhalf jaar voor wij hier fietsen stemde het parlement met 34 tegen 19 een voorstel weg dat dat verbod weer zou intrekken. Het scheelde negentien stemmen of Gambia was het eerste land ter wereld dat zo’n verbod terugdraaide.
De kinderen willen hier allemaal iets. Een vrolijke hello gaat zelden zonder vervolg, give me pen, en wie geen Engels spreekt steekt gewoon een hand op en roept iets onverstaanbaars; reageert dat niet, dan gaat het volume omhoog. We fietsen stoïcijns door en worden, tegen wil en dank, steeds dover voor de decibellen. Engels is hier de voertaal en de schooltaal. Geen Engels spreken betekent vaak: nooit naar school geweest. Ruim vier op de tien volwassenen in Gambia kan niet lezen of schrijven, en onder vrouwen is dat bijna de helft.
Langs de weg verdwijnen bomen en struiken: gehakt, gesprokkeld, afgevoerd als brandhout. Het landschap wordt kaler, de lucht opener, de hitte minder gefilterd. Dit is de overgang naar de Sahel. Wat er straks nog staat om te kappen is een vraag die zich hier niet opdringt: er moet vandaag gekookt worden, en langetermijnplannen zijn een luxe als de basis al wankelt.
Aankomen in Bansang
Na ruim zestig kilometer rollen we Bansang binnen, met een kamer met uitzicht op de Gambia-rivier. We zijn niet langer de enige gasten. We zijn terug in witneuzenland. Dat blijkt meteen gezellig: de hele middag kletsen en drinken we met Renzo en Pieternel uit Deventer, hij brandweeradviseur, zij reisbegeleider en decaan, op vakantie in de regio. Het gesprek is ontspannen en vertrouwd. Een biertje voor de één, een sapje voor de ander.
Dit verhaal is gratis, zonder advertenties en zonder cookies. De moeite waard? Betaal mee aan het volgende.
Eenmalig, via iDEAL, zonder account.
Foto’s uit Gambia
Meer foto’s uit Gambia ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door Senegambia, nu in Gambia. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Gratis, zonder advertenties
De verhalen en gidsen kosten tijd, hosting en fotoruimte. Betaal mee als je ze de moeite waard vindt.
Eenmalig, via iDEAL, zonder account.