We hebben eigenlijk nog maar één ding echt te bezoeken in Australië, en dat is Litchfield National Park, vlak bij Darwin. Toch blijkt het nog honderdvierenveertig kilometer naar de eerste stop, Florence Falls, waar we ook willen kamperen. Wat is het heet, en wat is er weinig schaduw op deze bushcamp. De bushcampings in Western Australia hadden op een pit-toilet na geen voorzieningen, maar waren doorgaans mooi; die in de Northern Territory zijn belabberd, zelden meer dan een stoffige open plek in de bush. Gelukkig kom je na een paar honderd meter bij een trap die je in een kloof brengt, waar het door de schaduw heerlijk koel is en een grote waterhole met waterval om in af te koelen.
Er wordt gezegd wat gedacht wordt
Het is zondag, dus de locals weten deze plek ook te vinden, wat betekent dat het er druk is maar ook dat ze zelf geen betere plek kennen. Er wordt volop van de rotsen gesprongen, tot een Spanjaard besluit dat het extremer kan en zo’n twintig meter omhoog klimt. Een Australiër begint te schreeuwen dat hij naar beneden moet lopen: als er een ongeluk gebeurt, zijn er allemaal getuigen die dat niet willen zijn, en bovendien wil iedereen steeds hoger, wat levensgevaarlijk is. De Spanjaard springt toch, moet echt mikken want het diepe deel is klein, en het gaat net goed. De Australiër is woedend, maar het blijft bij woorden. Dat is typisch Australisch: in Nederland had zo iemand een klap op zijn bek gekregen, hier wordt hardop gezegd wat gedacht wordt en daarna een vuurtje aangeboden.
Hier wordt hardop gezegd wat gedacht wordt en daarna een vuurtje aangeboden.
’s Avonds blijft het rustig op de camping, wat meevalt, want bij drukte moet je in Litchfield je kampeerplek met anderen delen. We worden nog gebombardeerd door een wolk vliegende insecten, waaronder een fluorescerend blauwgroen exemplaar dat ook nog flink stinkt, en opgevrolijkt door een soort grote spitsmuis die wegspringt als een kangoeroe, waarschijnlijk een bandicoot. Omdat we geen varkens verwachten, laten we de afwas buiten staan, wat ’s nachts resulteert in onrust: varkens dus, die hadden ons nog niet uit de slaap gehouden.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Roadtrip door Australië, nu in Australië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 147. Aankomst in Darwin: box jellyfish, wandelende schelpen en een stad rond het vliegveld
- 148. Darwin als uitvalsbasis: de eerste regen, de midges en de dolfijnen bij East Point
- 149. Douglas Hot Springs en een termietenheuvel in de radiator
- 150. Naar Litchfield: Florence Falls en de Spanjaard die toch sprong
- 151. De Buley Rock Holes en het privébad van Wangi Falls
- 152. De laatste bushcamping: termietenkathedralen en terug naar Darwin
- 153. De afbouw in Darwin: spullen naar huis, de auto te koop en de laatste Mindil Beach Market
- Alle 157 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen