Op 1 januari 1901 sloten de zes Britse koloniën op het continent zich aaneen tot één land: het Gemenebest Australië. De federatie maakte een natie van wat tot dan toe losse kolonies waren, elk met een eigen bestuur, maar knipte de band met Groot-Brittannië niet door. Australië bleef een constitutionele monarchie onder de Britse kroon, en dat is het formeel nog steeds. De weg van die federatie naar het huidige, op Azië gerichte migratieland is de kern van de moderne geschiedenis.
Van Brits naar zelfstandig
De jonge natie was in haar zelfbeeld sterk Brits. Een van haar eerste daden was de White Australia-politiek, en toen Groot-Brittannië in 1914 ten oorlog trok, ging Australië mee. De veldslag bij Gallipoli in 1915, een mislukte landing tegen het Ottomaanse Rijk, kostte duizenden Australische levens en groeide uit tot een nationale mythe: de Anzac-traditie, die tot vandaag jaarlijks op 25 april wordt herdacht en die het land als een dageraad van zijn eigen identiteit is gaan zien.
De Tweede Wereldoorlog verlegde de oriëntatie. Toen Singapore in 1942 viel en Darwin werd gebombardeerd, bleek Groot-Brittannië het verre continent niet te kunnen beschermen, en Australië schoof op naar een bondgenootschap met de Verenigde Staten. Die verschuiving, van moederland naar nieuwe beschermer aan de andere kant van de Stille Oceaan, bepaalt de buitenlandse koers van het land sindsdien.
Een ander land
Binnenlands veranderde het land na de oorlog ingrijpend. De grootschalige migratie maakte de bevolking diverser, en in 1967 stemde meer dan negentig procent van de kiezers in een referendum vóór het meetellen van Aboriginals in de volkstelling en het toestaan van landelijke wetgeving voor hen. In 1973 werd de White Australia-politiek definitief geschrapt, en multiculturalisme werd het officiële uitgangspunt. Australië werd zo van een Britse buitenpost een op Azië gericht land, economisch verweven met de regio waaruit het ooit zijn migranten weerde.
Tegelijk bleven twee vragen open. De ene is de band met de kroon: of het land een republiek moet worden, een kwestie die met enige regelmaat opspeelt zonder tot een omslag te leiden. De andere, hardnekkiger, is de verhouding tot de eerste bewoners, en hoe hun plek in de staat moet worden erkend, een vraag die tot in het heden onbeslecht is.
Op 25 april staan de mensen voor dag en dauw op voor de Anzac-herdenking, voor een veldslag aan de andere kant van de wereld die het land als zijn geboorte-uur is gaan zien. Het is veelzeggend dat die dageraad niet in Australië zelf ligt.
Plan je reis
- Overnachten in Australië: vergelijk accommodaties ›
- Activiteiten en excursies in Australië: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Meer uit Australië
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.