Het ontbijt staat op een ronde tafel in de televisiekamer van het echtpaar. Witte muren. Aan de ene wand hangt het blauwe oog, de nazar boncuğu, dat de jaloerse blik van anderen moet opvangen. Aan de andere wand hangt boven de grote televisie een ingelijste foto van Atatürk. Langs elke wand staat een rood bankstel. Wij zitten in kleermakerszit op het tapijt, met een punt van het tafelkleed op schoot tegen de vlekken. Op tafel staan jammetjes, brood, yoghurt, walnoten en schapenkaas.
Onze gastvrouw zit op haar knieën naast de tafel en schenkt de thee in. Ik maak de fout de eerste twee glaasjes zelf in te schenken. Gelukkig kost me dat niet de lach die ik gisteren heb veiliggesteld. Thee schenken is een dingetje, en dat doet zij.
Noorwegen zonder regen
Het is grauw en donker, en de wolken hangen laag over de bergen. Vroeger had ik me daar al dagen chagrijnig over gevoeld: geen zon, en een weerbericht dat alleen maar regen voorspelt. Dit is Zuid-Turkije. Hier hoort de zon te schijnen en de lucht blauw te zijn, en loop je in T-shirt en korte broek. Inmiddels weet ik beter. Ik maak me niet meer druk om het weer, en het weerbericht vind ik niet zo interessant. Je kunt het toch niet veranderen, en vaak valt het mee. Zoals vandaag. De hele dag hangt de lucht vol donkere, dreigende wolken, maar pas op het allerlaatst valt er regen. Tot die tijd blijven we droog, onder een lucht die steeds dreigt en het steeds niet doet. Die lucht is meteen een van de twee hoogtepunten van een verder vrij saaie dag.
We beginnen op bijna zestienhonderd meter. De eerste helft van de dag gaat over brede zandwegen door het bos, en dat is zelden spannend. Na drie en een halve kilometer bereiken we op zeventienhonderdzestig meter het hoogste punt van de dag, met rechts de kale kalksteen van de Tota Dağı. Dit is het Taurusgebergte. Het scheidt de Middellandse Zeekust van de Anatolische hoogvlakte en loopt in een boog van het Eğirdirmeer, waar deze trail verderop langskomt, tot aan de bovenloop van de Eufraat en de Tigris.
Het tweede hoogtepunt zien we langs die zandwegen: uitzicht over de bergen, en naaldbomen die er erg oud uitzien, met lange naalden en dikke platen schors op de stam. Hun knoestige, donkere stammen tekenen zich scherp af tegen de grauwe lucht. Het zijn zwarte dennen, karaçam in het Turks, en die kunnen ruim vijfhonderd jaar oud worden.
Koud is het wel. De wind is kil en de temperatuur komt niet boven de tien graden. Het voelt als Noorwegen, maar dan zonder regen.
Twee bogen in het bos
Daarna wordt het lopen lastiger, over smalle, steile paadjes door het bos en veepaadjes door weidegebied. Na ruim elf kilometer staan we voor een ruïne met twee grote stenen bogen. Volgens de routebeschrijving zijn het de resten van een Byzantijnse kerk. Er lijken meer restanten te zijn, van iets wat hier ooit stond. Dan ga je toch fantaseren over hoe het er vroeger uitzag en wat hier allemaal gebeurde.
Ik zie een dorp om die kerk heen, met huizen van dezelfde stenen die nu tussen de bomen in het gras liggen. Uit de schoorstenen komt rook. Tussen de huizen klinken stemmen: iemand roept een kind binnen, iemand anders roept naar de geiten. Waar nu bos staat, liggen akkers, en op de erven wordt hout gehakt en brood gebakken. Ergens door deze bergen liep Paulus zelf, op weg van de kust naar Antiochië. Niet de bekende stad in het zuidoosten, maar een Romeinse kolonie aan de andere kant van de Taurus, bij het huidige Yalvaç, waar deze trail eindigt.
Van de ruïne dalen we door eikenbos af, langs akkers en boomgaarden, tot na bijna achttien kilometer Kasımlar onder ons ligt. Na het dorp uit mijn fantasie ligt daar het echte, onder dezelfde grauwe lucht als de hele dag. Op het allerlaatste stuk gaat het dan toch regenen.
Niets voor de sier
De grauwe lucht doet de dorpen in deze bergen geen goed. De mensen zijn vriendelijk en hartelijk, maar ze kleden zich in sombere tinten, en ook in het straatbeeld zit weinig kleur. Er zijn geen vrolijk gekleurde kozijnen of luiken, en nergens hangen bloembakken voor de ramen. Alles oogt een beetje rommelig. De tuinen en erven zijn er om op te werken, en wat oud is mag blijven staan. Lelijk is het niet, idyllisch evenmin. Het oogt armoediger dan het is: hier is alles gebruiksvoorwerp en niets decor.
Bij de ruïne was het andersom. Van de huizen uit mijn fantasie zijn alleen stenen in het gras over. Wat nog overeind staat, zijn twee bogen van een kerk.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Turkije
Waar deze dag ligt
Reis door Bulgarije en Turkije, nu in Turkije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering15. Bier uit de keukenVolgende aflevering ›Verschijnt binnenkortSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen