Namibië draagt nog steeds de sporen van zijn koloniale verleden. Van de Duitse bezetting tot Zuid-Afrikaans bestuur, deze periode bepaalde wie land en rijkdom bezat en legde de basis voor de ongelijkheid die vandaag merkbaar is.
Duitse kolonie: 1884–1915
Namibië, toen bekend als Duits Zuidwest-Afrika, werd in 1884 een Duitse kolonie. Duitsland richtte zich op het exploiteren van land en natuurlijke hulpbronnen, zoals diamant- en goudmijnen, en legde grote commerciële landbouwbedrijven aan. De Duitse overheersing ging gepaard met harde onderdrukking van de lokale bevolking. Berucht is de genocide op de Herero en Nama in 1904–1908, waarbij tienduizenden werden gedood of verdreven uit hun land. Deze periode legde de basis voor de ongelijke verdeling van land en rijkdom die nog steeds voelbaar is in Namibië.
Zuid-Afrikaanse bestuursperiode: 1915–1990
Tijdens de Eerste Wereldoorlog veroverden Zuid-Afrikaanse troepen Duits Zuidwest-Afrika, waarna het gebied onder mandaat van de Volkenbond kwam en effectief door Zuid-Afrika werd bestuurd. Zuid-Afrika voerde apartheidbeleid in Namibië, met wettelijke scheiding van bevolkingsgroepen, restricties op eigendom en arbeid, en een gedwongen migratiesysteem. De blanke minderheid bleef economisch en politiek dominant, terwijl de zwarte meerderheid vrijwel uitgesloten bleef van politieke invloed en landbezit.
Beweging naar onafhankelijkheid
Vanaf de jaren 1960 ontstond het bevrijdingsfront SWAPO (South West Africa People’s Organization), dat de onafhankelijkheid van Namibië opeiste. Na jaren van gewapend verzet, internationale druk en onderhandelingen trok Zuid-Afrika zich uiteindelijk terug. Op 21 maart 1990 werd Namibië onafhankelijk, met Sam Nujoma als eerste president. De nieuwe regering kreeg de uitdaging om landhervormingen door te voeren en de erfenis van ongelijkheid en discriminatie te verminderen, maar historische verschillen in rijkdom en eigendom zijn nog steeds merkbaar.