’s Ochtends staat er yoghurt met fruit en een dikke omelet klaar; na dagen pasta met tonijn een welkome afwisseling. Om half acht zitten we op de fiets. De hitte en de wind bouwen hier vaak pas later op de dag op en we proberen een voorsprong te nemen. Na de wasborddag van gisteren rekenen we op het ergste, maar de grader die we gisteren langs de weg zagen staan heeft zijn werk gedaan: de gravelweg is vers vlakgetrokken en goed te rijden, de wind staat gunstig en de temperatuur is aangenaam. Het toeristenverkeer dat vanuit Sesriem naar de duinen rijdt voor de zonsopkomst is nog niet op gang gekomen; in de stilte steken af en toe antilopen de weg over of bewegen kleine groepen door het gras.
De rand van Sossusvlei
Langzaam dalen we af richting de vlakte van Sossusvlei. De Namib behoort tot de oudste woestijnen ter wereld en strekt zich langs de Atlantische kust van Namibië uit over honderden kilometers. In dit deel hebben wind en droogte enorme rode zandduinen gevormd, sommige meer dan driehonderd meter hoog. Tussen die duinen liggen vleis: kleipannen waar na zeldzame regenval tijdelijk water blijft staan; Sossusvlei en Deadvlei zijn de bekendste van deze plekken.
Het landschap verandert naarmate we dalen: de bergen krijgen een diepere roodbruine kleur en het zand wordt fijner. Hier en daar staan nog bomen, acacia’s en kameeldoornbomen met grillige stammen die bijna prehistorisch ogen; sommige exemplaren staan hier al honderden jaren. De leegte wordt onderbroken door witte 4×4’s vol toeristen die stofwolken achterlaten. We begonnen de dag op ongeveer 1.100 meter en dalen langzaam naar 800 meter; de vers vlakgetrokken weg houdt het niet lang vol. Al snel keren het wasbord en de losse stenen terug, beginnen de fietsen weer te trillen en steekt de wind opnieuw op.
De laatste kilometers naar Sesriem
Bij de laatste afslag verandert de gravelweg plots in asfalt, de wind staat recht in de rug en het landschap helt nog licht omlaag. Na dagen stuiteren en duwen hoeven we nauwelijks te trappen; we rollen Sesriem binnen.
De camping ligt bij de ingang van het Namib-Naukluft National Park, net voorbij de eerste poort naar Sossusvlei, en die hebben we een maand geleden al gereserveerd. Bij de receptie regelen we meteen het plan voor de volgende ochtend: een shuttle brengt ons met onze fietsen naar Deadvlei, zodat we later zelf kunnen terugfietsen. Dat kost 1.600 Namibische dollar, omgerekend zo’n 80 euro. Daarbij komt nog een parkpermit om de tweede poort te mogen passeren: 600 dollar, ongeveer 30 euro. Toegang tot de duinen is hier een optelsom van reserveringen, permits en transport.
Ondertussen lopen antilopen rustig over de camping, met de zandduinen op de achtergrond. De beheerder waarschuwt voor jakhalzen en hyena’s die ’s nachts op zoek gaan naar voedsel; alles wat eetbaar is moet buiten de tent blijven. De tent staat onder een kameeldoornboom; in de verte kleuren de duinen langzaam donkerder in het avondlicht. Morgen vroeg worden we opgehaald.
Meer uit deze serie:
← Van wasbord naar infinity pool
Deadvlei tijdens een zandstorm →