Home OceaniëNieuw-ZeelandNieuw-Zeeland: wat je er aantreft

Nieuw-Zeeland: wat je er aantreft

by Jeroen Kleiberg
Lege tweebaansweg die kaarsrecht door droog grasland op het Zuidereiland loopt, met omheiningspalen langs de berm en een besneeuwde bergketen aan het einde
Lege tweebaansweg die kaarsrecht door droog grasland op het Zuidereiland loopt, met omheiningspalen langs de berm en een besneeuwde bergketen aan het eindeAlle foto’s uit Nieuw-Zeeland ›

Nieuw-Zeeland is met 268.000 vierkante kilometer iets groter dan het Verenigd Koninkrijk en iets kleiner dan Italië, en heeft ruim vijf miljoen inwoners, waarvan er anderhalf miljoen in Auckland wonen. Die twee cijfers samen verklaren het grootste deel van de reiservaring: buiten een paar steden is het land leeg, de afstanden zijn groter dan ze op de kaart lijken, en voorzieningen liggen soms honderd kilometer uit elkaar.

Twee eilanden die niet op elkaar lijken

Het Noordereiland heeft de bevolking, de vulkanen en de geothermie. Het Zuidereiland heeft de bergen, de gletsjers en de ruimte. Tussen de twee ligt de Cook Strait, met een veerdienst van ruim drie uur die bij slecht weer wordt geschrapt en in het hoogseizoen weken vooruit volgeboekt zit.

De Zuidelijke Alpen lopen over het hele Zuidereiland van noord naar zuid en delen het in twee klimaten: aan de westkant regenwoud met meters regen per jaar, aan de oostkant droog grasland. Dat ene bergrif verklaart waarom een rit van honderd kilometer je van varens en mos naar bruin tussockgras brengt. Hoe dat werkt, staat in het artikel over regen en regenschaduw.

Het hele land ligt op de grens van twee platen, en dat is niet theoretisch: de bevingen in Christchurch van 2010 en 2011 hebben het centrum van de tweede stad van het land gesloopt en een deel van de oostelijke wijken definitief onbewoonbaar gemaakt. De Alpine Fault loopt over de volle lengte van het Zuidereiland en is aan een nieuwe beurt toe.

Een jong land met een korte geschiedenis op schrift

Nieuw-Zeeland is het laatste grote bewoonbare landgebied dat mensen hebben bereikt. De Polynesische voorouders van de Maori kwamen er rond 1300 aan, de eerste Europese nederzettingen volgden pas in de negentiende eeuw, en het Verdrag van Waitangi is van 1840. Daardoor is de geschiedenis hier niet oud maar wel zichtbaar: de gevolgen van kolonisatie zijn niet in een ver verleden verdwenen maar onderwerp van lopende rechtszaken, teruggaveregelingen en politieke ruzie. Wat dat betekent voor wat je ziet en hoort, staat in de artikelen over de Maori en over kolonisatie en het Verdrag van Waitangi.

Datzelfde geldt voor de natuur. Omdat er voor de komst van mensen geen landroofdieren waren, heeft de evolutie hier een ander spoor genomen: vogels die niet vliegen, geen inheemse landzoogdieren op twee vleermuissoorten na. Alles wat daarna is geïntroduceerd, van rat tot hermelijn, heeft daar vrij spel gehad, en de bestrijding daarvan is nu staatsbeleid. Dat is terug te zien in de vallen langs vrijwel elk wandelpad en in het artikel over vogelland zonder zoogdieren.

Wat het land niet is

Het beeld van ongerepte wildernis is maar deels waar. Tussen de nationale parken liggen honderden kilometers aangelegd grasland, aangeplant productiebos en gestuwde rivieren: anderhalve eeuw goud, houtkap en veeteelt heeft het landschap grondiger omgevormd dan vrijwel overal elders. De ongerepte delen zijn echt ongerept, maar ze zijn ook afgebakend, en wat ertussen ligt is landbouwgebied.

Het land is ook niet goedkoop. Prijzen voor eten, accommodatie en excursies liggen boven het West-Europese niveau, en het hoogseizoen in december en januari valt samen met de schoolvakanties van het land zelf. Wie in de schouderseizoenen reist, betaalt minder en staat minder in de rij.

Wat het wel is: een land waar je in één dag van een gletsjerdal naar een strand rijdt, waar het wandelnetwerk van staatswege is aangelegd en onderhouden, waar wildkamperen in principe mag maar steeds strakker is geregeld, en waar het weer je plan bepaalt en niet omgekeerd.

Een rit van honderd kilometer brengt je hier van varens en mos naar bruin tussockgras.

Jeroen Kleiberg

Deze gids houd ik zelf bij, zonder advertenties en zonder sponsor. Heeft hij je geholpen? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig





Plan je reis

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Foto’s uit Nieuw-Zeeland

Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
DelenWhatsAppE-mailFacebook
Jeroen Kleiberg

Jeroen Kleiberg

I like to explore some more

Eens per maand in je inbox

Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.

Zonder advertenties

Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig





Laat een bericht achter


Meer inspiratie