Home OceaniëNieuw-ZeelandDe landschappen van Nieuw-Zeeland: Alpen, fjorden, vlaktes en vulkanen

De landschappen van Nieuw-Zeeland: Alpen, fjorden, vlaktes en vulkanen

by Jeroen Kleiberg
Published: Updated:
De kegel van Ngauruhoe en de besneeuwde massa van Ruapehu boven een kale hoogvlakte van roodbruine tussock, met een rechte weg erdoorheen
De kegel van Ngauruhoe en de besneeuwde massa van Ruapehu boven een kale hoogvlakte van roodbruine tussock, met een rechte weg erdoorheenAlle foto’s uit Nieuw-Zeeland ›

Nieuw-Zeeland is een smal land van ruim zestienhonderd kilometer lang, en dat verklaart het meeste van wat een reiziger er tegenkomt. Nergens ben je verder dan ongeveer honderddertig kilometer van zee, terwijl er tegelijk bergen liggen die boven de drieduizend meter uitkomen. Die combinatie van hoogte en oceaan op korte afstand is de motor achter vrijwel elk landschap dat het land te bieden heeft.

Het Noordereiland: vulkanen en glooiend boerenland

Het Noordereiland is het lagere en warmere van de twee, en het is vulkanisch tot in de kern. In het midden ligt het vulkanisch plateau met Ruapehu, Ngauruhoe en Tongariro, drie actieve toppen rond een hoogvlakte, en het enorme Lake Taupo dat de krater is van een uitbarsting die tweeduizend jaar geleden de hemel boven China kleurde. Rond Rotorua borrelt het geothermische veld met modderpoelen en geisers. Zelfs Auckland is op vulkanen gebouwd: de stad ligt over een veld van meer dan vijftig kegels en kraters, waarvan Mount Eden de bekendste is.

Daartussen ligt vooral glooiend, groen boerenland: de Waikato met de langste rivier van het land, de heuvels van Northland, de wijngaarden van Hawke’s Bay. Het spoor moest in een spiraal worden aangelegd om het plateau te bereiken, wat iets zegt over hoe abrupt het land daar omhoog gaat.

Het Zuidereiland: een bergketen als ruggengraat

Het Zuidereiland wordt in de lengte doorsneden door de Zuidelijke Alpen, een keten die op de botsing van twee aardschollen is opgeworpen en die nog altijd omhoog komt. Aoraki/Mount Cook is er met 3.724 meter de hoogste, en rond die top ligt het grootste gletsjergebied buiten de poolstreken op deze breedte. Aan de westflank reiken Fox Glacier en Franz Josef tot ongewoon dicht bij zee, aan de oostkant schuift de Tasman-gletsjer zich al decennia terug en laat een meer vol ijsbergen achter.

In het zuidwesten heeft het ijs zich dieper ingegraven. Fiordland is een doolhof van fjorden, uitgesleten door gletsjers en daarna volgelopen met zeewater, met wanden die recht uit het donkere water oprijzen. Het is ook het natste en meest ontoegankelijke deel van het land: één weg naar Milford Sound, en voor de rest bos, water en steen.

Aan de oostkant van de bergen ligt het spiegelbeeld. De Canterbury Plains zijn opgebouwd uit het puin dat rivieren duizenden jaren lang uit de Alpen hebben aangevoerd: een vlakte van tientallen kilometers breed, doorsneden door vlechtende rivieren die in brede grindbeddingen van geul naar geul springen. Dat type rivier, met die brede grijze beddingen, is wereldwijd zeldzaam en hier de normaalste zaak. Nog verder landinwaarts liggen het Mackenzie Basin en Central Otago, hooggelegen kommen tussen bergketens waar het droog en kaal is, met tussock, schist-rotsen en meren in een blauw dat van gletsjermeel komt.

De kust doet mee

Ook de kustlijn is nergens hetzelfde. In het noorden van het Zuidereiland liggen de Marlborough Sounds, verdronken riviervalleien waarvan alleen de bergkammen als groene vingers boven water uitsteken. In het uiterste noordwesten strekt Farewell Spit zich zevenentwintig kilometer de zee in als een zandbank, gevormd door de stroming die materiaal langs de kust noordwaarts sleept. De Catlins in het zuidoosten hebben scherenkusten en breed strand met versteende boomstammen van honderdtachtig miljoen jaar oud, en aan de westkust liggen kiezelstranden vol aangespoeld hout dat de rivieren uit de bergen hebben meegevoerd.

Wat al die landschappen bindt, is de snelheid waarmee ze in elkaar overgaan. Op het Zuidereiland kun je op één dag van regenwoud naar tussockgrasland fietsen, of van een gletsjer naar de branding rijden. Dat is geen toeristische overdrijving maar simpele geografie: het land is te smal en de bergen zijn te hoog om de zones ruimte te geven.

Waar de bergen ophouden, begint het grind van de rivieren, en dat grind loopt door tot aan zee.

Jeroen Kleiberg

Deze gids houd ik zelf bij, zonder advertenties en zonder sponsor. Heeft hij je geholpen? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig





Plan je reis

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Foto’s uit Nieuw-Zeeland

Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
DelenWhatsAppE-mailFacebook
Jeroen Kleiberg

Jeroen Kleiberg

I like to explore some more

Eens per maand in je inbox

Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.

Zonder advertenties

Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig





Laat een bericht achter


Meer inspiratie