Van wasbord naar infinity pool

Windmolen en ronde waterput met dieren in droog Namibisch savannelandschap met bergketen op de achtergrondAlle foto’s uit Namibië ›

De hele nacht zijn de grondeekhoorns in de weer. Wat ze bespreken blijft onduidelijk, maar stil is het geen moment. Af en toe klinkt er een vos in de verte.

Wanneer we wakker worden ligt er mist over de vlakte. De tent is nat, aan de struiken hangen druppels. Mist in de woestijn voelt vreemd, maar volgens de beheerder is het in deze tijd van het jaar normaal: koele lucht van de Atlantische Oceaan trekt ’s nachts landinwaarts en condenseert boven de koude woestijnvlakte. Een grijze ochtend die net zo goed in Nederland kon liggen, ware het niet dat we in korte broek tussen de acacia’s staan.

We hebben geen haast; de volgende camping ligt maar dertig kilometer verderop. Rond de tent scharrelen grondeekhoorns, mangoesten en een paar vogels, volledig gewend aan mensen. Solitaire is klein maar verrassend compleet, tot en met een bakkerij. Met vers brood en koffie beginnen we de dag langzaam.

Dertig kilometer wasbord

De eerste kilometers gaan soepel. Dan verandert het wegdek in wasbord: korte, harde ribbels van aangestampt gravel, ontstaan doordat zwaar verkeer het droge stof steeds opnieuw samenperst. Auto’s zweven er met snelheid overheen. Op een fiets betekent het stuiteren.

Het verkeer bestaat vooral uit toeristen die vanaf Sossusvlei doorrijden naar de kust. Grote voertuigen razen langs en laten stofwolken achter; wij krijgen de volle laag. Soms wordt het oppervlak los zand, even later weer ribbels die het stuur laten trillen. Zadelpijn, trillende armen, een zitvlak dat beurs raakt. Daarvoor zit er vaseline in de tas.

Het landschap maakt veel goed. De woestijn oogt leeg, maar dat klopt niet: er staan bomen en struiken, geel gras beweegt in de wind, en een kudde antilopen rent springend weg om zich verderop bij een andere groep aan te sluiten. Aan de horizon verschijnen de eerste rode duinen, links en rechts liggen kale bergen die eruitzien alsof ze uit elkaar vallen in ronde, roodbruine blokken.

Na dertig kilometer zijn we uitgetrild.

Kamperen kan niet meer

De plek waar we willen staan lijkt perfect: zwembad, uitzicht op roodbruine bergen, een koud biertje in het vooruitzicht. Alleen kan er niet meer gekampeerd worden. Een chalet kost N$3.600 (ca. €180) per nacht. De camping die er wel was, zijn we acht kilometer geleden gepasseerd, en ook daar kun je inmiddels niet meer staan. Sesriem is een optie, maar ligt nog zestig kilometer verderop. Dat plan laten we snel los.

De medewerkers bij de receptie zien onze gezichten en gaan meedenken. Er blijkt nog een gidsenkamer vrij: N$800 per persoon. Terwijl we praten en lachen zakt de prijs naar N$1.000 (ca. €50) voor ons samen. De gidsenkamer blijkt een ruime hotelkamer.

’s Avonds drijven we in een infinity pool en kijken naar wrattenzwijnen die door het gras scharrelen. Dertig kilometer wasbord, en dan dit.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig