Tijd voor deel vier. De Zambezi-regio: de smalle strook land die tussen Botswana en Angola door naar Zambia en Zimbabwe wijst. Een gebied dat bekendstaat om groene landschappen, rivieren en wildparken zonder hekken, waar dieren vrij tussen de buurlanden heen en weer trekken. We kunnen niet wachten om er te gaan fietsen.
Alleen ligt Rundu, waar we willen beginnen, ruim vijfhonderd kilometer van Ondangwa, en op de kaart ziet dat traject er weinig interessant uit. We besluiten het over te slaan. Via het hotel is er snel iemand gevonden. Eerst wordt N$2.500 genoemd, maar zodra duidelijk wordt dat er ook twee fietsen mee moeten is het N$4.000, zo’n €200. Nog steeds een prima prijs.
Er is één probleem: we moeten vroeg weg, en ik kan de huurauto pas vanaf acht uur inleveren. We regelen het efficiënt. Ik breng de auto terug en tank hem onderweg af, Maurits zet de spullen klaar, ik kom met een taxi terug en dan kunnen we meteen vertrekken.
Wat heb je met die auto gedaan?
De auto die we hadden gehuurd was wit. Na Etosha is daar niets meer van te zien. De buitenkant en een deel van de binnenkant hebben een laag klei meegekregen alsof er een latexdouche overheen is gegaan.
Bij het tankstation is dat het gesprek van de dag. What have you done with the car? What colour has the car? Why is it so dirty? Why don’t you clean it? I can clean it for you. Iemand zegt dat hij me gisteren ook al zag rijden. Gelukkig vinden ze het bij de verhuurder ook vooral grappig; het verhaal over de modder en het water in het park slaat aan. Ze brengen me terug naar het hotel, in diezelfde auto.
Bij het hotel staat geen chauffeur. Ik bel hem. Geen probleem, zegt hij, hij komt eraan. Uiteindelijk verschijnt hij alsof er niets aan de hand is. Onze strakke planning blijkt vooral iets van onszelf.
Vijfhonderd kilometer met Innocence
Onze chauffeur heet Innocence, een Zimbabwaan die hier werkt en meerdere telefoonwinkels heeft. Sinds een maand rijdt hij in een nieuwe zwarte Hilux met dubbele cabine, gekocht voor N$1.000.000, zo’n €50.000. Hij rijdt alsof hij die investering snel wil terugverdienen: de vijfhonderd kilometer doen we in vier uur.
Onderweg verandert het landschap volledig. De Cubango is buiten zijn oevers getreden en het gebied is vlak en nat, met brede wetlands. Het doet bijna Nederlands aan, tot je de grote bomen ziet, de ezelkarren en de koeien met hun enorme hoorns. Kinderen in paarse en blauwe schooluniformen lopen langs de weg. Akkers met maïs, riet- en graslanden. Vrouwen in kleurige jurken die van onderen wijd uitlopen, met een opvallende hoofdtooi.
Innocence vraagt waar onze vrouwen zijn. Hij vindt het maar vreemd dat we hier met z’n tweeën fietsen. Dat die van ons geen zin hadden in weken fietsen door Namibië, overtuigt hem niet. Zijn oplossing: neem een lokale vriendin. Ik zeg dat dat niet werkt, want als je een lokale vriendin voorstelt om mee te fietsen reageert ze met afschuw op het idee alleen al. Dan kun je beter samen doorfietsen. Innocence blijft erbij dat ik het verkeerd aanpak.
De grensrivier
We laten ons net buiten Rundu afzetten. Innocence wil de stad niet in: te veel bekenden, dan komt hij vandaag niet meer thuis. Wij zijn vooral blij dat we weer op de fiets zitten. Acht dagen niet gefietst, en dat voel je meteen: stram en moe.
De camping ligt aan de Cubango met uitzicht op Angola. ’s Avonds horen we krekels en bellfrogs. De overkant is pikzwart, geen lamp te zien.
Er komt hier regelmatig een nijlpaard over de camping grazen. Herman is een vaste gast. Zolang je hem de ruimte geeft is het een zachtaardig dier, zeggen ze, en dat is prettig om te horen als je in een klein tentje ligt. In het water zitten nijlkrokodillen, die we door het hoge water niet zien. Ik vraag of zwemmen hier een goed idee is.
De eigenaar schat de overlevingskans op vijftig procent.
Ik sla het zwemmen over en kies voor de douche.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Namibië ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering34. Elephant drive in Etosha: tussen geschiedenis en wilde dieren
Volgende aflevering ›36. Fietsen langs de Okavango: het dagelijks leven in noordelijk NamibiëSpring naar een andere aflevering
- 32. Regen en olifanten in Etosha
- 33. Leeuwen op de weg in Etosha
- 34. Elephant drive in Etosha: tussen geschiedenis en wilde dieren
- 35. Op naar de Zambezi-regio: van droge vlaktes naar wetlands
- 36. Fietsen langs de Okavango: het dagelijks leven in noordelijk Namibië
- 37. Tegenwind langs de Okavango
- 38. Nijlpaarden langs de Okavango
- Alle 68 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen
4 comments
Kijk, zo ging het dus vandaag…..
Waarom staat de tent zo dicht bij het water…..???? komt er dan geen krokodil uit?????
Ze zeggen dat dekrokodillen nu genoeg ruimte hebben en dus niet naar onze tent op zoek zijn
Wat een prachtige kampplek!
Niet struikelen over Herman of een croci.
En snel specifieke lokale adviezen (mbt relatie en gezinsstructuur) weer uit je hoofd zetten 😉
Helaas geen herman of handtas op het droge. De dames hier hebben geen zin om een stukje te fietsen dus geen zorgen.