Een wandeling naar Shenako en Diklo

We verkassen naar een ander guesthouse waar een kamer is vrijgekomen, en schrijven een kaart voor de familie die ons onderdak gaf; die wordt met veel emotie ontvangen. Dan beginnen we aan de eerste wandeling. Vanaf Omalo dalen we door de naaldbomen naar de Pirikita Alazani, zo’n 350 meter lager in de kloof, en klimmen aan de overkant weer evenveel omhoog naar Shenako, een dorp van leisteen met een oude Georgische kerk op een heuveltop. Vlak naast de kerk ligt een animistische offerplaats, met een hoop verse schapendelen eromheen en een vettige, dode lucht.

Vanaf Shenako loopt het pad verder naar Diklo en de oude vesting die daarboven op een klif hoog boven Dagestan ligt, met een afgrond van zo’n duizend meter. Het landschap doet aan Mongolië denken: kale bergen, vrij rondlopende kuddes, bewaakt door de wolvendodende honden. De lucht wordt donkerzwart, en bliksemflitsen schieten horizontaal door de hemel en raken de toppen.

Achter de eerste rij bergen ligt een tweede, met toppen van ruim vierduizend meter; daarachter Tsjetsjenië en Dagestan.

Er is maar één weg Tusheti in en geen andere eruit. Om niet in de storm te belanden keren we om voordat we de vesting bereiken, en dalen in hoog tempo via een andere route af naar een Sovjet-hangbrug, vijftig meter boven het kolkende water. De eerste planken ontbreken, dus we moeten de brug op sprinten, en aan de overkant worstelen we door, over en onder omgevallen bomen omhoog. Net op tijd, zonder zware bui, zijn we om vier uur terug in de zon op het gras. ’s Avonds schuiven vier Georgische studenten internationale betrekkingen aan; we praten over de vraag of Georgië bij Europa hoort, en besluiten dat het in elk geval Europeser is dan Turkije. Daarna vuur met het hele dorp en te veel wijn.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.