Oud Omalo en het einde van de weg

De avond ervoor is een kampvuur op de dalweg uitgelopen op een feest waar het hele dorp op afkwam, en de kater eist zijn tol: Floor houdt het bij een boek, Matthew moet naar Tbilisi voor zijn vlucht naar huis. Ik loop een rondje over de vlakte waarin Omalo ligt, en pas dan begint het te dagen waar we zijn. Rondom liggen kloven van zo’n 350 meter diep; de enige uitweg is de Abano-pas, de hoogste weg van het land, en alle andere dalen leiden alleen naar de hoge bergen die de grens met Rusland vormen.

Een militaire helikopter landt en vliegt weer over de bergen weg, en dat versterkt het gevoel van afgelegenheid en van hoe klein de mens hier is. Pas in 1975 is er voor het eerst een weg aangelegd, en die is maar drie maanden per jaar begaanbaar, alleen met 4WD. Stroom is er niet; een generator levert een paar uur per dag. De Russen legden ooit een stroomlijn aan, maar sinds de jaren tachtig is die buiten gebruik, de masten staan er nog, de kabels zijn verdwenen.

’s Nachts is het volledig stil en donker; zonder lichtvervuiling staat er boven de Kaukasus een fantastische sterrenhemel.

Na de lunch lopen we naar Oud Omalo, zo’n tweehonderd meter hoger. Pas als je boven de heuvel uitkomt, zie je het dorpje van leisteen onder je liggen, een stuk sfeervoller dan Omalo, met torens op een klif en een adembenemend uitzicht over de vallei en de dalen die er vanuit lopen. Terug in het guesthouse schuiven we aan bij de tafel waar de wijn rijkelijk vloeit: een familievriend uit Tbilisi maakt vijfhonderd liter wijn per jaar en heeft er twintig meegenomen die op moet, er is een Rus met zijn familie, en de schaapherder. De toosten blijven komen, op de vrede tussen Rusland en Georgië en op de welkome toeristen, maar op een lege maag gaat de wijn te hard, en het is veiliger er even tussenuit te knijpen.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.