Opstaan is geen pretje bij acht graden en wind, dus eerst zo lang en heet mogelijk douchen. Tom Price is prettig: vriendelijke mensen, groen, bochtige straten, heuvels, en je wordt niet besodemieterd in de supermarkt, een van de betere plaatsen die we in Australië zijn tegengekomen. Het is een mijnstadje, en de mensen verdienen er goed; de mijnbouw is booming, er wordt veel personeel gevraagd. Het probleem is de huisvesting. Een man die hier tijdelijk hoogspanningsnetten onderhoudt, krijgt tweehonderd dollar per dag voor zijn overnachting en betaalt op de camping zestig; voor wie hier vast werkt ligt het anders, want betaalbare woningen zijn er niet, dus wonen ze noodgedwongen op de camping tot het mijnbedrijf na een half jaar dienst een goedkope woning aanbiedt.
In Tom Price doen we de weekboodschappen. Sinds Melbourne hebben we Coles kunnen vermijden, maar hier is geen alternatief; de winkel valt mee, met keuze en normale prijzen, een verschil met de afzetters van de IGA in Exmouth. Tanken kan hier voor $1,52, tegen de $1,64 die ze in Exmouth vroegen.
Tom Price is feitelijk eigendom van het mijnbedrijf: het spoor, de haven, de centrales en de wegen.