24 uur onderweg naar de rand van de Kalahari

Reclamebord SPAR 'Namibian at heart' bij Hosea Kutako International Airport in Namibië, met bergen op de achtergrond en een fietser op de weg eronder.Alle foto’s uit Namibië ›

Elf weken fietsen door zuidelijk Afrika begint met karton en ducttape. In de vertrekhal van Zaventem gaan de pedalen eraf, draaien de sturen dwars en verdwijnen de kwetsbare delen in bubbeltjesplastic. De dozen moeten verzegeld worden voordat ze op de band mogen.

Zodra de dozen op de band verdwijnen, houdt de eigen controle op.

Vier uur trein naar Brussel, een nachtvlucht naar Addis Abeba, en daarna nog zes uur naar Windhoek. Vierentwintig uur van Heiloo naar de rand van de Kalahari. Opgevouwen slapen in een stoel levert een paar uur op. De overstap in Addis Abeba is welkom: benen strekken, koffie, iets eten. Het is er warm en rommelig, heel anders dan Zaventem, waar de trein netjes onder de vertrekhal stopt.

Vijfenveertig minuten voor een stempel

We landen in de middag op Hosea Kutako International Airport, veertig kilometer buiten Windhoek. Geen slurven: we lopen over het tarmac naar de aankomsthal en de warmte staat er als een muur. Binnen wordt het snel druk, want er zijn twee toestellen tegelijk geland. Het visum wilden we thuis al aanvragen, maar de betaling ging niet door, dus vullen we de formulieren alsnog in de rij in. We staan bijna vooraan; dat is de meevaller van de dag.

Het duurt vijfenveertig minuten. Streng zijn ze, onvriendelijk niet, maar tegenstribbelen is geen optie. Twee keer N$1.600 (ca. €80), stempels, formulieren, weinig uitleg. Namibië vraagt sinds 1 april 2025 visumgeld van reizigers uit landen die Namibiërs zelf ook laten betalen. We krijgen twee maanden met meerdere in- en uitreizen. Negentig dagen is het maximum; waarom wij die niet krijgen, wordt niet uitgelegd.

De fietsen staan al bij de bagageband. De dozen zijn beschadigd, de inhoud niet. Buiten zoeken we schaduw en bouwen we alles terug op: wielen erin, stuur recht, pedalen vast, tassen gemonteerd. Ruim een uur werk. Om drie uur zitten we op de fiets, met nog vijfenveertig kilometer naar de stad. Het land telt geen drie miljoen inwoners op een oppervlak van twintig keer Nederland; luchthavens liggen hier ergens in het landschap.

Vijfenveertig kilometer savanne

De eerste kilometers zijn meteen serieus. Golvend terrein, harde tegenwind, en een weg die vrijwel onafgebroken klimt. Het verkeer bestaat uit pick-ups en zware 4WD’s. Dat is geen smaakkwestie: de afstanden zijn groot, veel secundaire wegen zijn onverhard en buiten de steden rijdt geen bus. Bij het eerste tankstation stoppen we voor water en een bodem rijst met kip. In een land met minder dan drie inwoners per vierkante kilometer is zo’n tankstation supermarkt, eethuis en ontmoetingsplek tegelijk.

Het is net na de regentijd en de savanne staat fris groen, wat hij de rest van het jaar niet doet. In een acacia zit een groep bavianen; even later steken twee wrattenzwijnen het asfalt over. Wat leeft hier nog meer, vraag je je dan af.

Tegen half zeven rollen we het erf van Chameleon Backpackers op, waar overlanders, backpackers en fietsers door elkaar lopen. Zwembad, koud bier, pizza. De fietsen staan tegen de muur, compleet en heel.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig