Slapen aan de Okavango: een nacht aan de rand van de wildernis

Het is 30 kilometer naar Divundu, langs de zuidoever van de Okavango. Na een paar kilometer buigt de rivier af naar het zuiden. Hier is het geen grensrivier met Angola meer, maar stroomt hij richting Botswana, waar hij uiteindelijk uitwaaiert in de Okavangodelta.
Divundu is de eerste grotere plaats sinds Rundu. Een stoffige verzameling werkplaatsen, hutjes van golfplaat en twee opvallend goed gesorteerde supermarkten: Shoprite en Metro.

Steek je hier de Okavango over, dan kom je in het Bwabwata National Park. Dit park ligt in de huidige Zambezi-regio, vroeger bekend als de Caprivistrook. Die naam wordt nog vaak gebruikt, maar officieel is die verdwenen. Het gebied vormt een smalle corridor tussen Angola, Botswana, Zambia en Zimbabwe en maakt deel uit van een groter grensoverschrijdend natuurgebied waarin dieren vrij kunnen bewegen.

Tussen de Okavango en de Zambezi ligt hier ruim 200 kilometer vrijwel aaneengesloten wildernis, zonder hekken. Daar gaan we straks naartoe. Maar eerst onze laatste stop langs de Okavango.

Slapen aan het water

Ten zuidoosten van Divundu, langs de Okavango richting de grens met Botswana, ligt de Mahango Core Area. Dit is een kerngebied binnen het Bwabwata National Park, bekend om de hoge concentratie wild. Hier leven olifanten, buffels, leeuwen en nijlpaarden. Fietsen is hier niet toegestaan. Niet vanwege regels alleen, maar omdat je hier simpelweg geen partij bent voor wat er rondloopt.

Wij blijven net buiten het park en fietsen naar een camping op de rand van het gebied, waar de wildernis begint. De rivier wordt breder, het landschap opener en tegelijkertijd ruiger. Dorpen verdwijnen en het aantal mensen neemt snel af. Dit is duidelijk het domein van de dieren.

Onze plek ligt letterlijk aan het water. De Okavango stroomt hier snel en staat hoog. Grote delen van de gras- en rietlanden zijn overstroomd. Nijlpaarden en krokodillen hebben alle ruimte en laten zich daardoor minder makkelijk zien. Overdag zien we aan de overkant antilopen en af en toe een olifant. In het riet klinkt regelmatig zwaar geplons, alsof er iets groots zich verplaatst zonder zich te laten zien.

Een nacht vol geluiden

Zodra het donker wordt, verandert alles. Het is aardedonker. Geen kunstlicht, geen referentiepunten. Alleen geluid. Het constante achtergrondgeluid komt van krekels en brulkikkers. Daar doorheen horen we overal beweging: geplons in het water, geritsel in het riet, en het kenmerkende, diepe gesnuif en gebrom van nijlpaarden. Dat geluid is moeilijk te plaatsen, ergens tussen een snuivend paard en een grommende motor, en soms erg dichtbij.

We staan letterlijk een meter van de waterkant. Zwemmen is hier uitgesloten, maar ook op het droge voelt het niet vanzelfsprekend veilig. In dit water zitten ook krokodillen. Overdag laten ze zich nauwelijks zien, maar we weten dat ze er zijn. Een krokodil zie je meestal niet, maar dat betekent hier weinig. We hopen maar dat ze in het moeras aan de overkant blijven en dat een antilope lekkerder smaakt. 

Voor ons, aan de overkant, klinkt plots een harde, rauwe brul. Kort daarna volgen schrille, hoge kreten. Het klinkt als een prooidier dat gegrepen wordt. De brul herhaalt zich, lager en dreigender. Geen twijfel mogelijk: dit is een leeuw. Even later horen we verderop opnieuw gebrul, ook op onze oever, maar dan op afstand. Het lage, rollende geluid van een mannetjesleeuw draagt ver in de nacht. Tussendoor laten de nijlpaarden zich weer horen, luid en geïrriteerd, alsof er iets te dicht in de buurt komt. Alles speelt zich af in het duister. Dat maakt het misschien nog wel spannender.

Onze dromen zitten vol nijlpaarden. Of dat door de Malarone komt, laat ik in het midden. Af en toe schrikken we wakker, schijnen met de zaklamp over het water en vallen weer in slaap.

Als de zon opkomt, ligt de rivier er weer rustig bij. Alsof er niets is gebeurd. We zetten koffie, kijken over het water en realiseren ons dat we hier de nacht hebben doorgebracht. Aan de rand van de wildernis. Wat een geluk.