Een nacht aan de rand van de wildernis

Panoramisch beeld van de mistige Kavango-rivier bij zonsopgang in Namibië, alles in warme goudoranje kleuren met boomsilhouetten in de verre ochtendnevelAlle foto’s uit Namibië ›

Het is 30 kilometer naar Divundu, langs de zuidoever van de Okavango. Na een paar kilometer buigt de rivier af naar het zuiden. Hier is het geen grensrivier met Angola meer, maar stroomt hij richting Botswana. Divundu is de eerste grotere plaats sinds Rundu: een stoffige verzameling werkplaatsen, hutjes van golfplaat en twee opvallend goed gesorteerde supermarkten, Shoprite en Metro.

Steek je hier de Okavango over, dan kom je in het Bwabwata National Park, in 2007 ontstaan uit de samenvoeging van het Caprivi Game Park en het Mahango Game Reserve. Het ligt in de huidige Zambezi-regio, de vroegere Caprivistrook; die naam is officieel verdwenen maar wordt nog volop gebruikt. Het gebied vormt een smalle corridor tussen Angola, Botswana, Zambia en Zimbabwe.

Tussen de Okavango en de Zambezi ligt hier ruim 200 kilometer vrijwel aaneengesloten wildernis, zonder hekken.

Slapen aan het water

Ten zuidoosten van Divundu, richting de grens met Botswana, ligt de Mahango Core Area: het kerngebied van het park, aan de rivier, met de hoogste concentratie wild. Fietsen mag hier niet. Niet vanwege de regels alleen, maar omdat je geen partij bent voor wat er rondloopt.

Wij blijven net buiten het park en fietsen naar een camping op de rand, waar de wildernis begint. De rivier wordt breder, het landschap opener en tegelijk ruiger. De dorpen verdwijnen en het aantal mensen neemt snel af.

Onze tent staat een meter van het water. De Okavango stroomt hier snel en staat hoog; grote delen van de gras- en rietlanden zijn overstroomd. Nijlpaarden en krokodillen hebben alle ruimte en laten zich daardoor minder makkelijk zien. Overdag zien we aan de overkant antilopen en af en toe een olifant.

In het riet klinkt regelmatig zwaar geplons, alsof er iets groots zich verplaatst zonder zich te laten zien.

Een nacht vol geluiden

Zodra het donker wordt, verandert alles. Het is aardedonker: geen kunstlicht, geen referentiepunten. Alleen geluid. Het rustgevende achtergrondgeluid komt van krekels en van kikkers die klinken als kleine metalen belletjes, waarschijnlijk rietkikkers. Daar doorheen horen we links, rechts en vóór ons geplons, geritsel in het riet, en het diepe gesnuif en gebrom van nijlpaarden: ergens tussen een snuivend paard en een grommende motor, en soms erg dichtbij.

Zwemmen is hier uitgesloten, maar ook op het droge voelt het niet vanzelfsprekend veilig. In dit water zitten ook krokodillen. Die zie je overdag nauwelijks, en dat betekent hier weinig. We hopen maar dat ze in het moeras aan de overkant blijven en dat een antilope lekkerder smaakt. De vuurvliegjes geven te weinig licht om te zien wat er vlak voor de tent plonst.

Recht voor ons, aan de overkant, klinkt een door merg en been gaande brul. Kort daarna volgen schrille, hoge kreten: een prooidier dat gegrepen wordt. De brul herhaalt zich, lager en dreigender. Een leeuw. Even later klinkt verderop opnieuw gebrul, ook op onze oever, maar op afstand; het lage, rollende geluid van een mannetje draagt ver in de nacht. Tussendoor laten de nijlpaarden zich weer horen, luid en geïrriteerd, alsof er iets te dicht in de buurt komt. Alles speelt zich af in het duister. Dat maakt het misschien nog wel spannender.

Onze dromen zitten vol nijlpaarden. Of dat door de Malarone komt, laat ik in het midden. Af en toe schrikken we wakker, schijnen met de zaklamp over het water en vallen weer in slaap.