De Zambezi-regio: de groene uitloper van Namibië

De Zambezi-regio is de lange, smalle strook land die als een vinger vanuit de noordoostelijke hoek van Namibië tussen Angola, Zambia, Zimbabwe en Botswana in steekt. Het is het groenste en natste deel van het land, een wereld van rivieren, moerassen en loofbos die in bijna niets lijkt op de woestijnen waarmee Namibië wordt geassocieerd. Vier grote rivieren doorsnijden de streek: de Kavango, de Kwando, de Chobe en de Zambezi, en het is dat water dat de regio zo afwijkend maakt.

Een grens getrokken door Europese kanselarijen

De vreemde vorm van de regio is geen toeval maar koloniale boekhouding. In 1890 ruilden Duitsland en Groot-Brittannië grondgebied, waarbij Duitsland het eiland Helgoland kreeg en in ruil onder meer deze strook, om Duits-Zuidwest-Afrika een verbinding met de Zambezi en daarmee met de oostkust van Afrika te geven. Die verbinding bleek nooit bruikbaar, want de Victoriawatervallen verderop maakten de rivier onbevaarbaar. De strook werd genoemd naar de Duitse kanselier Leo von Caprivi en heette tot 2013 de Caprivi-strook. In dat jaar werd de regio omgedoopt tot Zambezi, als onderdeel van een bewuste poging om koloniale namen van de Namibische kaart te wissen. Daarvoor, in de negentiende eeuw, stond het gebied bekend als Itenge en viel het onder de Lozi-koningen.

De grilligste grens van Namibië is geen rivier en geen bergketen, maar het resultaat van een ruil waarin een Noordzee-eiland tegen een stuk Afrika werd weggestreept.

Water, wild en mensen dicht opeen

Anders dan de rest van Namibië voelt de Zambezi-regio dichtbevolkt. Langs de rivieren liggen de dorpen kort op elkaar, met rietgedekte hutten, akkers van mahangu en mais, en vee dat tot aan de oever graast. Mensen leven hier van het land en het water, vissen in de rivieren en verbouwen gewassen die in de droge zuidelijke helft van het land ondenkbaar zijn. Het is ook het deel van Namibië waar je het dichtst bij het dagelijks leven van zuidelijk Afrika komt, ver van de toeristische woestijniconen.

Tegelijk is het een doortocht voor wild. De regio vormt een schakel in een grensoverschrijdend natuurgebied dat zich uitstrekt tot in de buurlanden, en olifanten, nijlpaarden en krokodillen bewegen zich langs de rivieren over de landsgrenzen heen. In de moerassige nationale parken zoals Bwabwata en Nkasa Rupara komt het natte, tropische gezicht van Namibië het sterkst naar voren.

Hier graast de koe tot aan de oever waar de krokodil ligt, en de twee houden al generaties lang een wankel evenwicht in stand.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.