Fietsen in Namibië: zebra’s en springbokken richting Sesfontein

176

De etappe richting Sesfontein is er een waar ik me thuis al op verheugde. Dit is geen gewone route. We fietsen door gebied waar nog wordt afgeraden om zomaar in de bush te kamperen vanwege leeuwen. Dat idee, bewegen door een landschap waar de natuur nog de regels bepaalt, maakt deze dag bijzonder.

Dat het de hele nacht regent, knaagt wel. Je bent eindelijk op een plek waar alles klopt, en dan dreigt juist het weer roet in het eten te gooien.
’s Ochtends is het gelukkig droog. Het is koel, maar ook extreem vochtig. Het zweet loopt direct. De eerste kilometers gaan omhoog, richting een pas van bijna 1.200 meter. De klim wordt zwaarder door diepe stroomgeulen die de weg doorkruisen. Steil naar beneden, weer omhoog, steeds opnieuw. Het landschap is leeg en open, met brede panorama’s van roodbruine bergen en valleien waar groen gras tussen de stenen groeit. Maar dieren zien we nog niet.

Een landschap waar niets groeit en toch mensen wonen

Na ongeveer 700 meter klimmen verandert het landschap. Het wordt rotsiger en steniger. Roodbruin is de dominante kleur. De valleivloer ligt vol met ronde en hoekige keien. Van een afstand lijkt het op een net omgeploegde akker, maar dan één waar niets mee te beginnen is. Onder de stenen ligt nog een laag stenen, en daaronder nog één. Hier groeit niets.

En toch staan er af en toe hutjes. Mensen wonen hier. Dat maakt misschien nog wel meer indruk dan het landschap zelf.
De dieren laten zich nu wel zien. Bergzebra’s. Groepen met jongen staan stil en kijken ons aan. Een paar seconden lang is er een soort wederzijds aftasten. Daarna winnen hun instincten het en verdwijnen ze in draf tussen de rotsen.

Meer dieren, meer leven

Verderop verandert het landschap opnieuw. Er verschijnen meer struiken en bomen, sommige zelfs hoog genoeg om schaduw te geven. Het voelt meteen levendiger. En dat klopt. Overal zien we springbokken. Grote groepen verspreid over de vlakte. Als amateurbioloog trek ik een simpele conclusie: waar prooidieren zijn, zijn roofdieren meestal niet ver weg. Ik zou daar in ieder geval ook gaan zitten.

Rondom bouwen de onweerswolken zich op. Zwarte massa’s schuiven over het landschap en boven de bergen groeien wolken torenhoog uit. Regelmatig zien we flitsen. In dit open gebied zie je regen van afstand aankomen: als een donkere of witte sluier die uit de lucht hangt.

We houden het droog tot de finish. Die ligt in een kloof. Roodbruine, steile rotswanden en onderin een rivier met snel stromend, chocoladebruin water. Het contrast met de droge vlaktes van eerder vandaag is groot. Bij aankomst krijgen we direct een waarschuwing: blijf uit de buurt van het water. Door regen verderop kan het niveau hier in korte tijd meters stijgen.

En niet alleen verderop regent het. Terwijl we de laatste haring de grond in slaan, barst het noodweer los. Een zeldzaamheid hier. Het regenseizoen loopt op zijn einde en dit is de eerste serieuze bui van het jaar.