Naar de televisietoren boven Mestia

Vandaag loop ik omhoog naar de televisietoren boven Mestia. Het kost moeite het pad te vinden, want ik loop me een paar keer vast in het drassige bos, tot de oude stoeltjeslift me oriënteert. Boven zijn ze druk met wegwerkzaamheden: elke minuut komt een Kamaz-truck voorbij met grind, een wolk stof en zwarte uitlaatgassen. Verderop staat een Kamaz-bus, zo’n apparaat dat is gebouwd om de moerassen van Siberië te trotseren, en als ik er een foto van maak word ik uitgenodigd voor een lift naar boven. Krakend en schuddend rijden we over een bospad dat veel te smal is voor deze truck, zodat de takken tegen de ramen slaan.

Het bospad is veel te smal voor zo’n Kamaz, dus de struiken en bomen worden gewoon omvergereden.

Vanaf de kabelbaan is het nog bijna een uur over de kam van deze tweeëntwintighonderd meter hoge berg, waar de besneeuwde toppen in zicht komen, opnieuw de dubbele top van Mt. Ushba, die als de oren van een konijn boven de voorliggende berg uitsteekt. Op de kam is het één grote bloemenzee, en ik blijf foto’s maken van weer een nieuwe soort. Rechts ligt een smal dal met twee geïsoleerde dorpjes met verdedigingstorens; aan de andere kant klateren watervallen naar beneden. Vanaf de televisietoren is het panorama 360 graden vol besneeuwde toppen en gletsjers van vijfduizend meter.

De wandeling terug duurt uren. Het is zo heet dat ik mijn T-shirt heb uitgetrokken, en pas na een tijd merk ik dat ik het kwijt ben; ik moet een half uur terugrennen om mijn blauwe T-shirt op het pad te zien liggen. Gelukkig zijn er genoeg plekken waar het water uit de berg komt om mijn flessen te vullen. In totaal loop ik vandaag acht uur, zo’n twintig kilometer, en om zeven uur staat de tafel weer afgeladen met gerechten.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.