Tbilisi: de stad tussen de bergen door

Tbilisi is voor ons het scharnierpunt van het Georgische deel van de reis: we komen er per Sovjet-vliegtuigje uit Svaneti aan, gebruiken het als uitvalsbasis naar Tusheti en Kachetië, en sluiten er de hele reis af. De stad blijkt drukker en toeristischer dan we van Georgië hadden verwacht, vol jonge mensen. Het is negenendertig graden in de schaduw, te heet om veel te lopen, maar voor veertig tetri brengt de metro ons overal, met roltrappen die diep wegdalen in grote Sovjetstations.

Een stad om de etappe voor te bereiden

Het eerste wat we regelen is de vlucht naar huis, waarmee het einde van de reis in zicht komt. Daarna struinen we de stad door voor de volgende etappe. Bij het informatiecentrum en bij Geoland vinden we kaarten van Tusheti, en na lang zoeken in een boekhandel ook het wandelboek Walking in the Caucasus.

Dat we “hallo, bedankt en tot ziens” in het Georgisch kunnen zeggen, opent steeds weer deuren.

Voor drie lari bezoeken we het paleis van koning Erekle II, met glas-in-lood en leuningen in Perzische stijl. Hetzelfde kaartje geeft toegang tot het historisch museum, met oude munten en wapens maar nauwelijks verlichting, en tot het kunstmuseum, waar een suppoost ons zichtbaar genietend langs driehonderd schilderijen leidt. Het zijn niet onze schilderijen, maar de Georgische landschappen erop zijn mooi om te zien.

Het oude hart onder de vesting

Aan het eind van de reis, terug uit Kachetië, nemen we de tijd voor de oude stad. Die groeide rond de zwavelbronnen onder de Narikala-vesting; Tbilisi betekent “warm”, en de stad was altijd een smeltkroes, met oude Armeense, Azerbeidzjaanse en Joodse wijken en straten die naar ambachten heten, zoals die van de zilversmeden en de ververs. Veel van de karakteristieke huizen met gesneden houten balkons staan op instorten, andere zijn zo grondig opgeknapt dat nieuwbouw en renovatie niet meer te onderscheiden zijn.

Over de Roestaveli lopen we naar Freedom Square, waar tot rond 1990 het laatste Lenin-standbeeld op de hoge zuil stond en nu een nieuw beeld uitkijkt op het chaotische verkeer. Boven op de heuvel staat, naast de vierde-eeuwse Narikala-vesting die de stad al eeuwen bewaakt, het grote zilveren beeld van Moeder Georgië uit de Sovjettijd.

Moeder Georgië houdt in de ene hand een kom wijn om vrienden te verwelkomen, en in de andere een zwaard voor wie het slecht met het land voorheeft.

Die twee handen vatten samen wat we in een maand Georgië hebben gezien: een gulle gastvrijheid die ons aan tafels vol eten en toosten bond, en een geschiedenis van invallen en oorlogen die de torens in de bergen en de bezette gebieden aan de grenzen verklaart. We dalen af naar de botanische tuinen achter de bergkam en informeren bij de koepelvormige zwavelbaden, waar een privébad ons wat overdreven lijkt. Hier, in een Tbilisi dat flink aan de weg timmert, eindigt onze reis van 2010: wat in Praag op de fiets begon, trokken we de laatste weken te voet de bergen van Georgië in, van Svaneti tot Tusheti.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.