De Great Ocean Road op, elf maanden voor de boeg

De dag van vertrek. We laden de auto in en vullen voor de zekerheid een jerrycan met vijftien liter water. Het plan voor vandaag is simpel: verder komen dan het vakantiehuis van Sarah en Mike, voorbij het stuk kust dat we al kennen. Onder een grijze hemel rijden we Melbourne uit, over de Freeway richting Geelong. Tot over elf maanden.

Vlak na het begin van de Great Ocean Road stoppen we bij Split Point Lighthouse, de vuurtoren waar je vanuit de vakantiewoning op uitkeek. De kalksteenkliffen lopen hier zeventig tot tachtig meter omhoog, met daarboven een duinlandschap en beneden een strand van fijn bruin zand. Een leistenen pilaar van een meter of vijftig hoog staat los in de branding.

De weg zelf is na de Eerste Wereldoorlog aangelegd door teruggekeerde Australische veteranen, deels als werkverschaffing, deels om de ruige zuidkust tussen Torquay en Warrnambool te ontsluiten voor toerisme. We rijden bijna onafgebroken met zicht op zee, door bossen van eucalyptus, de gumtrees. In de takken boven de weg hangen de eerste koala’s, versuft van de bladeren, het grootste deel van de dag slapend.

Camping aan zee

We zijn kieskeurig op zoek naar een plek: relaxed en niet duur. Bij Skenes Creek vinden we er een, na 194 kilometer. Voor $30 krijgen we een ruime plek zowat op het strand. De lucht is intussen opengetrokken en het is warm. Van de parasol en een stuk plastic maken we een zonnescherm. ’s Avonds eten we pasta met tonijn, paddenstoelen, ui en knoflook, en ontkurken we de fles champagne die we van Sarah en Mike meekregen.

De voorzieningen vallen tegen. Er is een keuken en een warme douche, maar alles ziet er belabberd uit. De ligging maakt veel goed: we lopen zo het strand op, een baai waar je kunt zwemmen, met hoge golven en een stroming waar je voor moet oppassen. Een korte duik in het koude water is welkom, want het is knetterheet zonder een wolk aan de lucht.

Het gebied ten noorden van de camping heeft een vulkanische oorsprong. Oude lavastromen zijn in de loop van duizenden jaren verworden tot basaltstructuren, vol kleine honingraatpatronen met diepe lijnen erdoorheen, door het zeewater verder uitgesleten. Op z’n mooist is het bij laagwater, als er tussen het basalt poeltjes overblijven met vaste bewoners: vissen en waterplanten. De zee beukt ondertussen tegen de kust, en de kelp krijgt er klap na klap van langs.

Het zeewier is hier van het type hufterproof: zo sterk als een autoband.